( 210 ) اگر از عشق حق بر سر نهى تاج * ستانى زين جهان و ز آن جهان باج و گر سر در ره عشقش ببازى * شوى بر تارك هر سرورى تاج خدا از عشق كرد آغاز عالم * نبى از عشق جست انجام معراج سكون از عشق دارد كوه و صحرا * خروش از « 1 » عشق دارد بحر موّاج گهى كم گه زياد از عشق شد مه * ز عشق افروخت رخ خورشيد وهّاج ز نور عشق دارد روشنى روز * سيه از دود عشقست اين شب داج ز نور عشق شد معروف عارف * ز شور عشق شد منصور حلاج ز عشق كعبه ريحانست و سنبل * مغيلان گر زند بر دامن حاج چو فيض از عشق شد فياض معنى * سزد گر گيرد از اهل سخن باج « 2 »

--> ( 1 ) - چ پ ، چ ش : خرد از . ( 2 ) - اصلى فاقد اين غزل .