( 337 ) عشق « 1 » هر كه دارد درد عشقى ياد درمان كى كند * هيچ عاقل عيش خود را ماتمستان كى كند از دل و جان دست شويد هر كه جانان بايدش * وانكه جانانش بود ياد دل و جان كى كند « 2 » هر كه سر در عشق « 3 » بازد عشق او را سر شود * وانكه عشقش شد به سامان فكر سامان كى كند دل نمىخواهد مرا با عاقلان همصحبتى * مؤمن آئين عشق آهنگ كفران كى كند هر كه ذوق بادهء عشق پرىروئى چشيد « 4 » * آرزوى جوى خمر « 5 » و حور و غلمان كى كند ناصح ار منع از چنين روئى كند بيهوده است * هر كه دارد چشم با اين ، گوش با آن كى كند حرف خوبان ترك كن چون زاهدى بينى تو فيض * مرد زيرك نزد آنان ذكر اينان كى كند ( 338 ) هر دل كه عشق ورزد از ما و من برآيد * سوى يقين گرايد از شك و ظنّ برآيد « 6 » از عشق نيست خوش‌تر گشتم جهان سراسر * كوشم بجان درين كار تا جان ز تن برآيد

--> ( 1 ) - عنوان از اصلى . ( 2 ) - چ پ ، چ ش : فاقد بيت . ( 3 ) - چ پ ، چ ش : هر كسى در عشق . ( 4 ) - چ پ ، چ ش : چشد . ( 5 ) - چ پ ، چ ش : جوى و خم . ( 6 ) - چ پ ، چ ش : مصاريع جابجا .