مرا جان سير شد از دنيى و وضع پريشانش ( نكوهش دنيا ) صص 320 - 328 احمد مصطفى جعلت فداك ( در مديح پيغمبر ( ص ) و حضرت على ( ع ) و ائمه هدى ) صص 328 - 331 يك خلف از نسل آدم در شرف ( در قلّت راستان ) صص 332 - 333 يا رب اخوان صفا را ده نعيمى بىزوال ( دعا در حق اخوان صفا ) صص 334 - 336 حمد تعظيم من العبد الاقلّ ( اعتراف به تقصيرات ) صص 336 - 339 دل نگيرد درين جهان آرام ( نكوهش ابناى دنيا ) صص 339 - 351 اى باد صبا بحقّ يارم ( آرزوى لقا ) صص 351 - 355 يك چند بهر طرف دويدم ( نشان دوست ) صص 355 - 359 تا در ره آزاده روان روى نهاديم ( افتخار به مشايعت اهل بيت ( ع ) ) صص 359 - 362 خدا كه بندهء خود را غريق كرده در احسان ( عذر تأخير پاسخ نامهء سلطان ) صص 362 - 364 دلم مىپرد سوى روحانيان ( اظهار ملال از جهان ) صص 364 - 369 اى كه هستت بيم مرگ و آرزوى زيستن ( ستايش مرگ ) صص 369 - 374 حق تعالى رازها در سينه‌ها دارد دفين ( صدور الاحرار قبور الاسرار ) صص 374 - 378 هر چه بصر ديد حكايت مكن ( در نصيحت ) صص 378 - 380 اى برادر تا توانى راست گو ( نكوهش كذب ) ص 380 باد صبا وزيد و جان ، شاد شد از نسيم او ( پاسخ نامهء دوست روحانى ) صص 381 - 383 از عشق دلها زنده شد ، ما العشق الّا معجزه ( اعجاز عشق ) صص 383 - 387 العشق ، اخراق السّوى ، العشق نار مؤصده ( در سوز و ساز عشق ) صص 378 - 389 براى آخرت اى دل نمىكنى كارى ( ترغيب به اخلاص اعمال و ياد قيامت ) صص 389 - 393 آمدم بر سر ثناى على ( ع ) ( تشفّع و حنين به امير المؤمنين ( ع ) ) صص 393 - 395 وجود شخص كامل قطب گردون و همچو آسستى ( در معنى قطب و مديح مولى ( ع ) )