نسخه مسلّما به خط اوست . بسيار كم غلط است وجز در يك مورد - كه در پاورقى ص 208 اين رساله يادداشت شده - كاملا خواناست . در چند جا - كه در پاورقيهاى صص 205 و 206 اين رساله قيد شده - ظاهرا خود مؤلّف روى عباراتى خط بطلان كشيده وحذف كرده است . رساله با عبارت ذيل پايان يافته است : « وقد تمّت كتابته بيد مؤلّفه في أوائل شهر شعبان المعظّم لعام سبع وعشرين بعد الألف ؛ ختم اللّه له بالحسنى وجعل عقباه خيرا من الأولى » . 2 . نسخهء آستان قدس رضوى ، شمارهء عمومى 11038 : تعداد أوراق 105 ، به خط نستعليق زيبا وبسيار خوانا وكم غلط است . در سال 1237 هجرى شمسي ، يعنى 187 سال پس از مرگ مؤلّف و 210 سال پس از نسخهء أصل به دست شخصي به نام محمد إبراهيم أصفهاني در شبى از شبهاى ماه شعبان با عبارت ذيل پايان يافته است : « قد تمّت هذه الرسالة على يد العبد الجاني محمد إبراهيم بن حاجي محمد علي الأصفهاني في ليلة من ليالي شهر شعبان المعظّم من شهور سنة 1237 ، على هاجرها ألف ثناء وتحيّة » . از آنجا كه اين نسخه با نسخه‌هاى ديگر فرق چندانى نداشت ، در پاورقيها ذكر نشد . 3 . نسخهء دانشكدهء إلهيات دانشگاه تهران ، شمارهء 803 ( دا ) : در سال 1238 ، يعنى 188 سال پس از مرگ مؤلّف و 211 سال پس از نسخهء أصل به دست أحمد بن محمد جيلانى با خط نستعليق در أصفهان نوشته شده است . در اين نسخه هم اضافاتى ديده شد « 1 » كه در پايان رساله خواهد آمد . نسخه با عبارت ذيل پايان يافته است : « قد [ وقع ] « 2 » الفراغ من تسويد هذه النّسخة الشريفة بيد أقلّ العباد المحتاج إلى رحمة اللّه أحمد بن محمد الجيلاني في دار السّلطنة أصفهان ، صانها اللّه عن الحدثان ، سنة 1238 » . 4 . نسخهء كتابخانهء ملك ، شمارهء 4653 ( آس ) : با خط نستعليق درشت وخوانا

--> ( 1 ) ر . ك : پاورقى ص 9 . ( 2 ) ( در نسخه : وقعت ) .