كن فكان حرفى از كتاب وى است * بل يكى ذرّه ز آفتاب وى است . . . اينكه دارى هواى درويشى * تا بيابى صفاى درويشى ديده بگشا نگاه كن در كار * عقل را پير راه كن در كار بطلب عارفى كه از دل تو * واكند عقده‌هاى مشكل تو هرچه آيد ترا به فكر و ضمير * او بداند به كشف بىتقرير بىسخن با تو در سخن باشد * با تو در سرّ و دل علن باشد عرفات برگ 705 ( كاروان هند ، ج 1 ، مشهد ، ج 2 ، ص 986 ) صاحب طبقات اعلام الشيعة در جلد چهارم ، ص 238 ، در ترجمهء حال جناب محمود دهدار - رضوان اللّه تعالى عليه - بيانى وافى دارد كه ما تمامى آن را براى بر سبيل صواب استوار گشتن نفوس مستعده در تميز پدر از پسر نقل مىنماييم : محمود الدهدار : هو ابو محمد ، محمود بن محمد ، المدفون فى الحافظية بشيراز كما ذكر فى فارس‌نامه و هو المتخلص « عيانى » ( ذ 9 قم 5247 ) المتبحّر فى علم الحروف و الجفر و الاعداد . و له فيها تصانيف رأيت منها مفاتيح المغاليق و جامع الفوائد الذى كتبه بعد المفاتيح لأنه أحال فيه كثيرا اليه ، و قد كتبه لولده محمد ، بعد رجوعه عن الهند و صرّح فيه بأن كنيته ابو محمد و اسمه محمود بن محمد . و رأيت له رسالة أخرى ناقصة الاول و الآخر صرّح فى اثنائها باسمه . و له منظومة فى الجفر و استخراج الطالب و المطلوب نظمها بديهة و ادرجها فى أثناء جامع الفوائد و نظمها ايضا فارسيا ، صرّح فيها بأن تخلصه فى الشعر « عيانى » [ از عيانى اگر سخن شنوى ] و فيه قوله : قسمت مىدهم به روح رسول * به امامى كه هست زوج بتول و قال فى آخره : من عيانى تخلص از آنم * كه در اين شيوه عين اعيانم و له ايضا جواهر الاسرار المشتمل على النظم و النثر ، عنوان نظمه تقرير و عنوان نثره تحرير و له كتب عديدة أخر ، قال فى بعض منظوماته :