و قال عليه السّلام : انا الصّيحة بالحقّ يوم الخروج الّذى لا يكتم عنه « 1 » خلق السّماوات و الأرض . مىفرمايد عليه السّلام كه : بنا بر مفاد حديث « اوّل خلق اللّه نورى و انا و علىّ من نور واحد » منم آن صيحهء فيضان نفس الرحمن كه به موجب كريمه : الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى « 2 » بحقّ و عدل و قسط و مساوات ماهيّات ممكنه را چون اموات يوم الخروج عن القبور كه هيچ ذرّه‌اى از خلق سماوات و ارض از آن يوم الخروج پنهان نمىماند از گورستان عدم به طفيل من برانگيخته ، به محشر وجود عالم درآورده به عدالتى كه هيچ فرد از خلق آسمان علم و زمين اراده از روز خروج آن اموات ماهيّات از قبور عدم نهان نمانده همه را در مرتبه خود از نشئات جمال و جلال به ظهور و بطون به جزاى استعداد ذاتى خود رسانيده ، و اللّه اعلم . و قال عليه السّلام : انا صوت على بن ابى طالب ( عليه السّلام ) فى الحروب « 3 » كاصوات الرّعد . در بيان حقيقت مطلقه خود و ظهور آن در مظاهر و نزول آن در مراتب مىفرمايد عليه السّلام كه : من آن حقيقت « 4 » مطلقه‌ام همچنان‌كه « 5 » [ در مظاهر جوهرى بذات مشخّصه ، على بن ابى طالبم و در او ظاهرم همچنان‌كه ] در مظاهر عرضى به صورت صوت على بن ابى طالب ظهور دارم در جنگها كه موقع ظهور آنست نه ظهورى خفى بلكه ظهورى چون آوازهاى رعد و در اين تشبيه اشاره‌ايست « 6 » لطيف و آن

--> ( 1 ) - ر ض : « عنه » را ندارد . ( 2 ) - طه / 5 . ( 3 ) - د : فى الحرب . ( 4 ) - كه من حقيقت‌ام همچنان‌كه . ( 5 ) - ر ض عبارت داخل [ ] را ندارد . ( 6 ) - د : در اين تشبيه است اشارت .