بيان عجز انسان و ايمان به قضاى يزدان 698 تفويض امور به قضا و دم زدن از مقام رضا 698 ذمّ جمعى كه بنفى حشر قايلند و پندارند كه حكيم و كاملند 699 تنبيه بر زوال زمان و فناى جهان 700 بيان امتزاج شهد دهر بزهر و ازدواج لطف او بقهر 700 مذمّت دنيا كه دام فريب و كان آسيب است 700 امر بشكر نعم ذو الجلال و بيان انتهاى هر كمالى بزوال 701 نصيحت خلاصهء انام امام حسين ، عليه السّلام 702 بيان نفاست احسان نزد كريم و خساست آن نزد لئيم 704 نفى احتياج بسؤال از اهل كرم و ارباب كمال 704 نهى از گفتن اسرار با غير كرام و ابرار 705 نهى از ستم در وقت اقتدار و تخويف از دعاى مظلوم در شب تار 705 منع مزاح فتنه‌آميز و نفى هزل عداوت‌انگيز 706 بيان مراسم اخوّت و معالم فتوّت 706 اظهار تأسّف و پريشانى در انهدام اركان مسلمانى 707 رجز آن زن آزرده كه شكوهء شوهر به حيدر برده 708 جواب گفتن شوهر بالفاظ چون گوهر 708 حكم كردن حيدر بر وفق شرع ازهر 708 ترغيب نفس به جلادت كه منتهى است بكمال سعادت 709 مرثيّهء ابو طالب و مدح او بمناقب 709 خطاب به فاطمه براى اطعام يتيمى بينوا كه يكى از اسباب بوده در نزول هل أتى 710 جواب گفتن فاطمه بصدق و صواب و پذيرفتن نصيحت بتوقّع ثواب 711 دم زدن از علوّ همّت بافتخار و شكايت از افلاس و افتقار 712 مباهات به قرابت نبى و مفاخرت بر مردم اجنبى 712 مفاخرت بمناقب حشمت اثر در مجلس امير المؤمنين عمر 715 شكوه از ارباب نفاق و اصحاب شقاق 717