و توجّه به ملكات ملكيّه « 1 » و اخلاق حميده نموده « 2 » ، اولا بر وجود مكاره و « 3 » عدم مكارم صبر كردند و به مواقع قضا رضا دادند . و شكر نعما « 4 » و آلاء حق ادا كردند ، و در وقت ضيق حال و محنت و انتكال « 5 » 18 از روى حيا « 6 » ، تغيّر و تبديل احوال نجستند . و به تحقيق صدق بر ايثار ما يحتاج ضرورى اقدام نمودند ، و التزام طيب « 7 » خلق و « 8 » حسن عشرت « 9 » با خلق كردند ، و در تواضع « 10 » و تذلّل « 11 » كوشيدند ، و به بذل معروف و تحمّل ايذا تصحيح فتوّت كردند ، و بساط انبساط بگستردند ، و از حضيض مهلكهء مهلكهء « 12 » نفس به اوج مرام مقام قلب ترقّى كرده ، « 13 » به حصول اصول ، وصول يافتند . و به قصد و نيّت « 14 » صحيح ، عزم جزم داشتند ، و از روى ارادت ، به ادب ارباب يقين متأدّب گشتند ، و انس به ذكر دايم و مذكور قايم گرفتند ، و فقر و غنا را « 15 » دو مطيّه دانستند و به ارتكاب ركوب هريك به منزل رسيدند . و مقام مراد را دريافته روى « 16 » به اوديهء هايلهء فنا آوردند ، و اوّل وادى احسان را كه مبدأ طريق علم « 17 » عرفان و اول باديهء مخوف فنا است به سر بردند ؛ و حكمت اشيا را به بصيرت مقدسهء عَلى بَصِيرَةٍ أَنَا وَ مَنِ اتَّبَعَنِي « 18 » و فراست كاملهء « اتّقوا فراسة المؤمن فإنّه ينظر بنور اللّه » 19 معلوم كردند « 19 » و تعظيم احكام حق به تفهيم الهام غيب رعايت نمودند ؛ تا قلوب را سكينه و نفوس را طمأنينه دريافت . و باز بلند پرواز همت در فناء فناء « 20 » احوال طيران كرد ، و صيد نجيب محبت را به صولت 20 غيرت در قيد « 21 » شوق درآورد ؛ تا شب هجران را فلق قلق 21 دميد ، و آتش عطش در سينهء اهل وجد و دهش « 22 » 22 برافروخت ، و در هيمان 23 برق و ذوق با روح

--> ( 1 ) . ج : ملكه . ( 2 ) . ع : نمودند . ( 3 ) . ع : عدم مكارم . ( 4 ) . ع : نعماء . ( 5 ) . ع : اشكال . ( 6 ) . ع : + از . ( 7 ) . ع : طيّب . ( 8 ) . ج : به . ( 9 ) . ع : عشريت . ( 10 ) . ج : - تواضع . ( 11 ) . ج : تودّد . ( 12 ) . ع : - مهلكه . ( 13 ) . ع : + و . ( 14 ) . ج : ست . ( 15 ) . ع : - را . ( 16 ) . ع : رو . ( 17 ) . ع : + و . ( 18 ) . يوسف / 108 . ( 19 ) . ج : بر سر آوردند . ( 20 ) . ج : در هامش افزوده شده . ( 21 ) . ج : در هامش افزوده شده . ( 22 ) . ج : هش .