وحدت نوشته و خوانده مىشود مانند : « نكته‌اى » و « گفته‌اى » ، در نسخ خطى به سبك رسم الخط قديم با افزودن همزه بر « ه » طرز تلفظ مشخص مىشود يا اصلا همزه‌اى نوشته نمىشود ؛ و طرز خواندن به عهدهء تشخيص خواننده است . اين نوع كلمات در نسخه‌هاى ( ج ) و ( ع ) به شيوهء اخير غالبا بدون همزه نوشته شده . آنچه تشخيص داده شد كه بايد به صورت ياد شده خوانده شود مطابق رسم الخط جديد علامت وحدت « اى » بدان افزوده شد . و اگر در يك نسخه همزه افزوده شده و در ديگرى نشده چون صرفا تفاوت رسم الخط بود در پىنوشت منعكس نشد . 11 . در نسخهء ( ع ) غالبا حرف « ى » بعد از الف به صورت همزه ثبت شده بود ، مثلا « انبياى » در حالت اضافه به صورت انبياء يا « كارهاى » به صورت « كارهاء » ولى در نسخهء ( ج ) همان به صورت « انبياى » و « كارهاى » ثبت شده بود كه صورت اخير برگزيده و ثبت شد . چون اين تفاوت صرف تفاوت رسم الخط نيست و موجب اختلاف در تلفظ مىشود بعد از برگزيدن و ثبت ارجح ، صورت ديگر در پىنوشت منعكس شد . 12 . قابل توجه اينكه تعليقات و يادداشتهاى مربوط به مشكلات متن و استخراج احاديث و اشعار و اقوال به صورت مجزّا در پايان كتاب آمده است كه در صورت لزوم مىتوان به آنها مراجعه كرد . مواردى كه براى آنها تعليقه يا يادداشتى نوشته شده در متن با شمارهء مسلسل داخل پرانتز نمايانده شده است .