بود ؛ پرسيد چه نسخه‌ها است ؟ پاسخ داد : يكى مصحف مجيد ، دوم ديوان من كه از ترس دست‌اندازى زمانيان در پناه آن گريخته » . از ديگر صوفيان معاصر كه با تبادكانى سمت اختصاص و مراودت داشته خواجه عزيز الله جامى است . وى از احفاد و نبيرگان شيخ الاسلام جام احمد ژنده‌پيل ( م 536 ق ) و در زمرهء صوفيان ولايت جام بود و گهگاه در مجالس ورد و سماع مولاناى تبادكانى شركت مىجست ، چنان كه در روضة الرياحين « 1 » درويش على بوزجانى آمده است : « يكى از مخاديم نقل كرده كه در اوايل يك روزى به مسجدى كه حضرت مولوى شمس الملّة و الدين محمد تبادكانى و بعضى از اصحاب ايشان اوراد بلند مىخواندند ، حضرت خواجه [ عزيز الله ] دور تر نشسته بودند و به توجه مشغول شده ، چون اوراد تمام شد به يكديگر ملاقات كردند . . . » . وفات به اتفاق تمام تذكره‌نويسان ياد شده مولانا محمد تبادكانى به تاريخ 891 هجرى در هرات چشم از جهان فروبست و در خيابان هرات به خاك سپرده شد . و امير نظام الدين علىشير نوائى به جهت حسن عقيدتى كه در حق وى داشت خانقاهى در جانب جنوب مزارش بساخت و به گفتهء صاحب روضة الصفا « 2 » : « در استرضاى خاطر عاطر ولد ارشدش مولانا حميد الدين كوشيده مولانا حميد الدين مدتى مديد در آن خانقاه قايم‌مقام والد معارف پناه [ بود ] » . تأليفات مولانا تبادكانى مولانا شمس الدين را غير از تسنيم المقرّبين آثار ديگرى است كه آنچه را شناخته‌ايم به اين تفصيل است :

--> ( 1 ) . روضة الرياحين ، ص 126 . ( 2 ) . روضة الصفا ، ج 7 ، ص 261 .