درجهء اول ، ذوق تصديق است « 1 » طعم وعده را ، « 2 » يعنى چشيدن صاحب تصديق جزم و « 3 » يقين « 4 » ، طعم و لذّت مقصود موعود را ، كه « 5 » گويى اين ذوق حاصل از تصديق موعود است بر سبيل جزم و يقين . فلا يعقله ضنّ ، پس منع نكند آن ذوق را توهّم ضنّت و امساك واعد ؛ كه اكرم الاكرمين است و « الكريم « 6 » إذا وعد و فى » مقرّر « 7 » و در بعضى نسخ « 8 » « ظنّ » واقع « 9 » است ؛ يعنى تصديق جازم رفع ظنّ و شكى كه مانع « ذوق » بود كرده است . و لا يقطعه أمل ، و قطع نكند اين ذوق را هيچ امل و اميدى « 10 » به لذّات اين جهانى كه به سبب « 11 » . شغل « 12 » به آن به رسوم عود كند و از تفانى بازآيد . و لا تعوّقه « 13 » أمنيّة . و هيچ آرزويى از « 14 » متمنّيات دو جهانى عايق و پايبند وى نشود « 15 » كه وى را به خود مشغول تواند داشت تا از متوجّه خود بازماند . ضماير اگرچه راجع به ذوق است امّا « 16 » مراد صاحب ذوق است . و الدرجة الثانية : ذوق الإرادة طعم الأنس ، درجهء دويم ، چشيدن ارادت است ، يعنى صاحب ارادت كه مريد است ، طعم و لذّت و حلاوت « 17 » انس را به قرب مراد ، از كمال صدق « 18 » ارادت . فلا يعلّق به شاغل ،

--> ( 1 ) . ع : - است . ج : طعم است . ( 2 ) . ع : - را . ( 3 ) . ج : - و . ( 4 ) . ج : تعين . ( 5 ) . ج : - كه . ( 6 ) . ج : + و . ( 7 ) . ج : - مقرر . ( 8 ) . ع : نسخه‌ها . ( 9 ) . ج : واقست . ( 10 ) . ع : اميد . ( 11 ) . ع : - سبب . ( 12 ) . ع : - به . ( 13 ) . ع و ج : يعوّقه . ( 14 ) . ع : - از . ( 15 ) . ج : نبود . ( 16 ) . ج : - امّا . ( 17 ) . ع : - و حلاوت . ( 18 ) . ع : - كمال صدق .