در آيت اشارت است و در اشارت بشارت ، كه « 1 » خلاصهء سرّ دين محبّت حضرت احديّت است . يعنى « 2 » اى ارباب خطاب عتاب ، هر كه از شما دل از دين خود بگرداند و نام عوار ارتداد « 3 » بر خود نهد ، پس به زودى حق تعالى غبار عوار « 4 » وجود و سر بىسجود آنها را از فضاى عالم كم و گم گرداند . و طايفه‌اى را از خزانهء جود خلعت وجود پوشاند كه شايستهء دولت « 5 » محبت باشند ، و داغ محبّت خود « 6 » بر جبين سعادت ايشان كشيد « 7 » تا دل‌هاى ايشان از انعكاس آن پرتو به داعيهء محبّى جسارت نمايد . و حق تعالى اين دعوى را از ايشان پذيرفته صداى نداى يُحِبُّهُمْ وَ يُحِبُّونَهُ « 8 » در عالم دل و جان اندازد ؛ تا اسم محبّى و محبوبى و رسم عاشقى و معشوقى در جهان « 9 » فاش گردد . و بعضى را از جام « يحبّهم » نوشاند تا سر به محبوبى برآرند و صد شيوهء حسن و ناز آغازند ، و بعضى را بادهء « يحبّونه » چشاند . « 10 » تا سر خدمت بر آستان نياز اندازند . المحبّة تعلّق القلب بين الهمّة « 11 » و الانس فى البذل و المنع على الإفراد . محبّت تعلق و وابستگى دل است به جمال محبوب ؛ مقرون به همت محب « 12 » بر طلب صرف و عدم تمالك از لبث « 13 » و توقّف ، و مصحوب « 14 » به انس قلب ، و روح به لوائح جمال محبوب ، با « 15 » بذل مال و جان ، و منع التفات به كون و مكان ، و با علاوهء - افراد تعلّق كه وابستگى به غير محبوب به هيچ كس نبود . و المحبّة أوّل أودية الفناء ، و العقبة التي تنحدر منها على منازل المحو . و « 16 » محبت از مبادى « 17 » اوديهء فنا است و به مثابهء آن « 18 » عقبهء تند « 19 » بلند است كه آب باران تلال و جبال از وى به رودها فرومىريزد .

--> ( 1 ) . ع : - كه خلاصهء سرّ دين محبت حضرت احديت است . ( 2 ) . ج : - يعنى . ( 3 ) . ج : اتداد . ( 4 ) . ج : اعوار . ( 5 ) . ع : - دولت . ( 6 ) . ع : ناخوانا . ( 7 ) . ع : - تا دل‌هاى ايشان . ( 8 ) . مأخوذ از آيه 54 سوره المائدة . ( 9 ) . ع : - در جهان . ( 10 ) . ج : چشانند . ( 11 ) . ع : الهيبة . ( 12 ) . ج : محبت . ( 13 ) . ع : ازليه . ( 14 ) . ع : - و مصحوب . ( 15 ) . ج : يا . ( 16 ) . ع : - و . ( 17 ) . ج : مبادئى . ( 18 ) . ج : - آن . ( 19 ) . ج : نقد .