و إسكات اللسان عنها ذمّا أو مدحا ، و خاموش گردانيدن زبان از ذكر آن ؛ « 1 » نه بر وجه مذمّت و نه بر وجه تمدّح . و السّلامة منها طلبا أو تركا . و به سلامت بودن از شغل به طلب مفقود و ترك موجود وى ؛ يعنى خاطر را « 2 » تمام « 3 » از دنيا فارغ گرداند ، و از ضبط و طلب ، و مدح و ذمّ ، و جمع و ترك آن فراموش كند ؛ و اگر بيايد و برود هيچ متأثر نباشد . و هذا هو الفقر الذي تكلّموا « 4 » في شرفه . و اين « 5 » آن فقرى « 6 » است كه شرف وى در اخبار و آثار مذكور است ؛ و متكلّمان در فضيلت وى سخن گفته‌اند . قال عليه السّلام : « 7 » « الفقر فخري » . 320 الدّرجة الثانية : الرجوع إلى السّبق بمطالعة الفضل ، درجهء دوم « 8 » ، از فقر بازگشتن است به سبق حال اوّل ، كه معدوم بوده است به عدم ذاتى ، و استحقاق هيچ وصفى و كمالى « 9 » در وى موجود نى . « 10 » پس مطالعهء فضل و لطف حقّ كند به ايجاد وجود ، و انعام نعم ، و اتمام كرم به وهب انواع كمالات ، و توفيق به « 11 » معرفت و ايمان و اعمال و احوال و مقامات و درجات . و هو يورث الخلاص من رؤية الأعمال ، و اين رجوع و مطالعه ، مورث خلاص بودن است از رؤيت اعمال از « 12 » خود . و يقطع شهود الأحوال ، و قطع‌كننده است نسبت احوال را به خود . و يمحّص من أدناس مطالعة المقامات .

--> ( 1 ) . ع : - آن . ( 2 ) . ع : - را . ( 3 ) . ع : از تمام . ( 4 ) . ج : تكلّمون . ( 5 ) . ع : + و . ( 6 ) . ع : فقر . ( 7 ) . ع : ص . ( 8 ) . ع : دويم . ( 9 ) . ع : گمانى . ج : كمانى ( قياسا ) . ( 10 ) . ج : مودنى . ( 11 ) . ج : - به . ( 12 ) . ع : - از .