دانستن سرّ و حكمت آن . و لا يتّهم للدّين دليلا ، و متهم ندارد دين را از روى دليل . يعنى اگر دليل حكمى از احكام تمام « 1 » به انجام نتواند رسانيد ، به محض ايمان قبول كند و « 2 » ترك قبول عقول كند . و مىشايد كه معنى آن بود كه متّهم ندارد دليلى از دلايل دينى را كه كتاب و سنّت و اجماع و قياس است ، اگر عقل وى به حكمت آن « 3 » نرسد . و لا يرى إلى الخلاف سبيلا . و اعتقاد وى به امور و احكام و عقايد « 4 » شرعيه چنان راسخ و محكم بود كه به صد دليل معقول‌نماى و مغالطهء ريبت‌فزاى ، « 5 » وهن و سستى به اساس « 6 » آن راه نيابد . و مخالفت شرع و اعتقاد را در باطن خود به هيچ سبيلى راه ندهد . و لا يصحّ ذلك « 7 » إلّا « 8 » بأن يعلم أنّ النجاة فى البصيرة ، و « 9 » درست نمىآيد اين ، مگر به آنكه بداند كه نجات و رستگارى « 10 » در بصيرت و بينشى است كه پروردهء « 11 » نور هدايت باشد . و ادراك عقل مدبّر « 12 » به وهم « 13 » آميخته از معارضهء آن قاصر بود . و الاستقامة بعد الثّقة ، و بداند كه استقامت در اعمال ، بعد از ثقه ، « 14 » اعتماد است به صحت علم شرعى از روى ايمان و ايقان . و أنّ « 15 » البيّنة وراء الحجّة . و بداند اين را كه بيّنه - يعنى انكشاف حكمت حكم و علم امر - بعد از قبول حجّت

--> ( 1 ) . ج : + تا . ( 2 ) . ع : - و ترك قبول عقول كند . ( 3 ) . ج : وى . ( 4 ) . ع : - و احكام و عقايد . ( 5 ) . ع : افزاى . ( 6 ) . ج : به آسان . ( 7 ) . ج : - ذلك . ( 8 ) . ج : الايان . ( 9 ) . ع : - و . ( 10 ) . ج : درستكارى . ( 11 ) . ج : پرورنده . ( 12 ) . ج : مديد . ( 13 ) . ج : توهم . ( 14 ) . ع : + و . ( 15 ) . ع : - أنّ .