فإنّ الصّدق لا يستقيم فى علم الخصوص إلّا على حرف واحد ، به درستى كه صدق « 1 » راست و مستقيم نمىآيد در علمى كه مخصوص ارباب « 2 » معنى است ؛ مگر بر يك حرف و يك سخن . و هو أن يتّفق رضا « 3 » الحقّ به عمل العبد أو حاله أو وقته ، و إتيان العبد و قصده ، و آن اين است كه موافق بود و مطابق آيد رضاى حق به عمل و حال و « 4 » وقت بنده در ابتدا و وسط و انتها با اتيان « 5 » فعل و « 6 » با قصد و نيت وى . يعنى موافقت « 7 » بود ميان رضاى حق به عمل بنده و ميان اتيان بنده مر آن عمل را ، و قصد آن در مبادى سلوك . و موافقت بود ميان رضاى حق به حال بنده ، و ميان اتيان حال ، و قصد « 8 » حصول آن در اواسط . و موافقت بود ميان رضاى حق به وقت بنده ، و ميان اتيان وقت و قصد آن به ظهور آن در نهايات . و لفظ اتيان در حال و « 9 » وقت به طريق مجاز بود ؛ پس نيّت و فعل و حال و وقت وى موافق رضا و خوشنودى حق بود . پس صدق در اين درجهء ثالثه عبارت از توافق رضاى حق بود به اين مجموع به اين صورت . و ميان رضاى حق از بنده و رضاى بنده « 10 » از حق ، ملازمه است . فيكون العبد راضيا مرضيّا ؛ پس بنده راضى و مرضى بود . رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ « 11 » فأعماله إذا مرضيّة و أحواله صادقة « 12 » و قصوده مستقيمة . پس در اين صورت عملهاى بنده پسنديده و احوال وى صحيح و راست و نيّت‌هاى وى مستقيم و درست بود . و إن كان العبد كسي « 13 » ثوبا معارا ؛

--> ( 1 ) . ج : صد . ( 2 ) . ج : اسباب . ( 3 ) . ع : رضاء . ( 4 ) . ج : - و . ( 5 ) . ج : + و . ( 6 ) . ج : - و . ( 7 ) . ج : موافق . ( 8 ) . ع : + و . ( 9 ) . ج : - و . ( 10 ) . ج : - و رضاى بنده . ( 11 ) . المائدة / 119 . ( 12 ) . ج : صادقته . ( 13 ) . ج : لبس .