سيم ، آنكه حق تعالى از همه چيزها به طاعت و فرمانبردارى سزاوارتر باشد ، تا رضا به پروردگارى و ربوبيّت وى درست و معتبر باشد . و الدّرجة الثّانية : الرّضا « 1 » عن اللّه تعالى ؛ درجهء دوم ، رضا است از حق تعالى به هرچه از حق بر بنده واقع شود - از نعمت و عطا و محنت و بلا - به همه راضى باشد ، و در باطن وى هيچ اضطراب و جزع نبود . و بهذا الرّضا « 2 » نطقت آيات التّنزيل . « 3 » و در اين رضا ناطق گشته آيات كلام اللّه و اين درجه را مدح و ثنا گفته . و هو الرّضا « 4 » عنه فى كلّ ما قضى و قدّر ؛ و اين رضا و « 5 » خوشنودى است از حق در جميع مواقع « 6 » قضا و قدر . و هذا من أوائل مسالك أهل الخصوص ، و اين رضا است كه از مبادى فنا و اوايل مسالك خواص است ، چنان كه گفته شد پيش از اين . و يصحّ بثلاثة شرائط : و اين درجه نيز به سه شرط تصحيح مىيابد : باستواء الحالات عند العبد ، يكى ، آنكه برابر باشد نزديك بنده جميع احوال ؛ يعنى بلا و نعمت ، « 7 » و رجا و شدّت و مطلوب و مكروه همه پيش وى برابر بود ؛ از آن جهت كه ارادت وى در ارادت حق فانى شده است ، جز آن نخواهد كه حقّ خواهد . و بسقوط الخصومة مع الخلق ، دوم ، به سقوط و انقطاع « 8 » خصومت وى با خلق . چون همه را مسخّر احكام ازل داند و

--> ( 1 ) . ع : الرضاء . ( 2 ) . ع : الرضاء . ( 3 ) . ج : تنزيل . ( 4 ) . ع : الرضاء . ( 5 ) . ج : - و . ( 6 ) . ع : - مواقع . ( 7 ) . ج : - و نعمت . ( 8 ) . ج : انقطاط .