و از جهت ضايع « 1 » و بىبهره شدن اوقات عمر شريف به بطالت و بيكارى . و الدّرجة الثّانية : حزن أهل « 2 » الإرادة ؛ درجهء دوم « 3 » ، حزن مريدان است . و هو حزن على تعلّق القلب بالتّفرّق ، و آن اندوهى است از جهت وابستگى دل به عالم خلق كه عالم تفرقه است . و على اشتغال النّفس عن الشّهود « 4 » ، و از جهت مشغول بودن نفس به مشاهى « 5 » و ملاهى 173 ، و علايق و « 6 » خلايق . و بازماندن از توجه به مشاهدهء « 7 » حق ، و تشوّق به جمال و « 8 » جلال حق . و على التّسلّي عن « 9 » الحزن . و حزن از جهت فراغت از حزن و نابود شدن اندوه ، در « 10 » وقتى كه حزن و اندوه ، مهمّ وقت بود ؛ چه « 11 » حزن اهل غفلت را مقامى « 12 » شريف است . و ليست الخاصّة من مقام الحزن فى شىء : و نيست مر خواص را از مقام حزن بهره‌اى ؛ از آن جهت كه خواص اهل وجدانند و حزن در وقت فقدان مىباشد . و لكنّ الدّرجة الثالثة فى الحزن ، التّحزّن للعارضات - دون الخواطر - لكن درجهء سيم در حزن ، « 13 » فراآوردن حزن است از جهت امورى كه عارض مىشود ، و خواطر رحمانى و واردات ربّانى را « 14 » مانع مىشود ؛ همچون وارد قبض كه مانع وارد بسط مىشود . و « 15 » معارضات القصود ،

--> ( 1 ) . ج : + شدن . ( 2 ) . ع : - اهل . ( 3 ) . ع : دويم . ( 4 ) . ع : على السهو . ( 5 ) . ع : بمساهى . ( 6 ) . ج : - و . ( 7 ) . ع : وجه مشاهد . ( 8 ) . ج : و جمال به جلال . ( 9 ) . ج و ع : - عن . ( 10 ) . ع : - در . ( 11 ) . ج : - چه . ( 12 ) . ع : مقام . ( 13 ) . ج : - حزن . ( 14 ) . ج : - را . ( 15 ) . ج : - و .