فىالجمله رفت تأمّل « 1 » كند ، از هريك ، اشارتى به كمال صانع و لطف و كرم وى دريابد ، كه آن اشارت داعى به عبادت و انقياد و خضوع و خشوع بود مر صانع را ، و اجابت آن داعى سبب مزيد « 2 » ادراك لطائف صنعت بود . و بالخلاص « 3 » من رقّ الشّهوات . سيم « 4 » ، به خلاص شدن « 5 » از رقّيت « 6 » شهوات و هواهاى نفس . چون اجابت دواعى اشارات بر نهج مذكور كرد و شرائط بندگى و انقياد مرعى داشت ، دل وى را نور حق دريافت و « 7 » از ظلمت « 8 » شهوات خلاص « 9 » گردانيد و آزاد گشت و لطائف صنعت را به زيادتى نور و صفا دريافت . و إنما يوقف « 10 » بالفكرة على مراتب الأعمال و الأحوال بثلاثة « 11 » أشياء : و وقوف به فكر بر « 12 » مراتب اعمال و احوال به سه چيز ميسّر مىشود : باستصحاب العلم ، اول ، به مصاحبت علم در اعتقادات و « 13 » معاملات كه عمل را بىعلم اعتبارى نبود . و مراتب و درجات و صحّت و فساد آن « 14 » از علم معلوم شود . و اتّهام المرسومات ، دوم ، به متهم داشتن مرسومات به علّت وجود ؛ كه حال مقتضى فنا است و رسم مقتضى وجود . پس اعمال و احوال را از رسم وجود و هستى خود نگاه دارد و « 15 » به خود نسبت نكند و جمله را منّت و موهبت حق « 16 » داند . و معرفة « 17 » مواقع العبر 139 . سيم « 18 » ، معرفت مواقع و مواضع عبرت « 19 » است . يعنى از احوال سالكان و سايران

--> ( 1 ) . ج : تابل . ( 2 ) . ج : - مزيد . ( 3 ) . ج : با الخلاص . ( 4 ) . ع : سيوم . ( 5 ) . ع : - شدن . ( 6 ) . ع : رق . ( 7 ) . ج : - و . ( 8 ) . ع و حاشيه ج : رقيت . ( 9 ) . ج : خلاصى . ( 10 ) . ع : يوقّف . ( 11 ) . ج : بثلاثته . ع : + بثلاثة . ( 12 ) . ع : - بر . ( 13 ) . ع : + در . ( 14 ) . ع : فسادات . ( 15 ) . ج : - و . ( 16 ) . ج : - حقّ . ( 17 ) . ج : معرفته . ( 18 ) . ع : سيوم . ( 19 ) . ع : عبر .