ثُمَّ إِنَّكُمْ بَعْدَ ذلِكَ لَمَيِّتُونَ پس شما بعد از آنكه ذكر كرديم از آفرينش شما هرآئينه مردگانيد يعنى مآل حال شما به مرگ خواهد كشيد و ساغر فنا از دست ساقى اجل بخواهيد چشيد ثُمَّ إِنَّكُمْ يَوْمَ الْقِيامَةِ پس به درستى كه شما روز رستخيز تُبْعَثُونَ برانگيخته مىشويد براى محاسبه و مجازات وَ لَقَدْ خَلَقْنا فَوْقَكُمْ و به درستى كه آفريديم زبر سر شما سَبْعَ طَرائِقَ هفت آسمان طبقه بالاى طبقه يا هر طبقه از ان راهى از راه‌هاى فرشتگان وَ ما كُنَّا عَنِ الْخَلْقِ غافِلِينَ و نيستم ما ازين مخلوق كه آسمان است بىخبر كه او را مهمل بگذاريم بلكه او را تا وقت معلوم از خلل نگاهداريم ؟ ؟ ؟ آفريدگان غافل نيستيم بر خير و شر و نفع و ضرر و كفر و شكر ايشان مطلعيم وَ أَنْزَلْنا مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ و فروفرستاديم از آسمان آبى به قدر و اندازه كه صلاح بندگان در آن دانستيم فَأَسْكَنَّاهُ فِي الْأَرْضِ پس ساكن گردانيديم آن آب را در زمين و در تبيان از ابن عباس رض نقل مىكند كه خداى تعالى پنج جوى آب از يك چشمه از چشمهاى بهشت بر بال جبرئيل عليه السلام نهاده از آسمان فروفرستاد سيحون كه نهر هند است و جيحون كه نهر بلخ است و فرات و دجله كه نهرين عراقند و نيل كه نهر مصر است و آنها را وديعت بجبال داده و به قدر مصلحت جهت منافع خلق جارى مىگرداند و اينست كه مىفرمايد كه آب را در زمين ثابت و ساكن ساختيم وَ إِنَّا عَلى ذَهابٍ بِهِ لَقادِرُونَ و به درستى كه ما بر بردن آن آب و زائل ساختن توانائيم چنانچه بر انزال آن قادر بوديم و گفته‌اند بعد از خروج يأجوج و مأجوج جبرئيل ع فرود آيد و قرآن و حجر الاسود و مقام ابراهيم و تابوت سكينه و انهار خمس را به آسمان برد و بعد از ان به روى زمين هيچ خير و بركت نماند فَأَنْشَأْنا لَكُمْ بِهِ جَنَّاتٍ پس بيافريديم براى شما بسبب آن آب بوستانها مِنْ نَخِيلٍ وَ أَعْنابٍ از خرمابنان و از تاك و تخصيص اين دو درخت جهت اختصاص اهل مدينه به خرما و اهل طائف به انگور است و نخل و عنب در زمين حجاز از همه ديار عرب بيشتر مىباشد لَكُمْ فِيها فَواكِهُ كَثِيرَةٌ مر شما را درين بوستانها ميوه‌ها بسيار است غير تمر و عنب وَ مِنْها تَأْكُلُونَ و از ان بوستانها يعنى و زروع آن مىخوريد يا ما لا بد معيشت از ان حاصل مىكنيد وَ شَجَرَةً تَخْرُجُ مِنْ طُورِ سَيْناءَ و ديگر بيافريديم براى شما درختى كه بيرون مىآيد از كوه سينا كه جبل موسى عليه السلام است ميان معر و ايليا و گويند اوّل درختى كه بعد از طوفان برست اين درخت بود يعنى درخت زيتون تَنْبُتُ بِالدُّهْنِ مىرويد با روغن وَ صِبْغٍ لِلْآكِلِينَ و نان خورش مر خورندگان را يعنى زيتون مىرويد به چيزى كه جامع است دهنيّت و صبغيّت را هم بدان روغن چراغ توان افروخت و هم از ان نان خورش توان ساخت .