يَدْعُوا مىخواند و مىپرستد مرتد يا مشرك مِنْ دُونِ اللَّهِ بجز خداى تعالى ما لا يَضُرُّهُ آن چيزى را كه ضرر به دو نرساند اگر نپرستد او را وَ ما لا يَنْفَعُهُ و سود ندهد وى را اگر پرستش كند ذلِكَ آن پرستش هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ همان است گمراهى دور از مقصد يَدْعُوا مىپرستد لَمَنْ ضَرُّهُ آن را كه ضرر پرستيدن او كه قتل دنيا و عذاب آخرت است أَقْرَبُ نزديك‌تر است مِنْ نَفْعِهِ از سود او كه توقع شفاعت است و توسل به حضرت عزّت لَبِئْسَ الْمَوْلى هرآئينه به ديارى است بت وَ لَبِئْسَ الْعَشِيرُ و بد مصاحبى است و آميزكارى إِنَّ اللَّهَ به درستى كه خداى تعالى يُدْخِلُ الَّذِينَ آمَنُوا درمىآرد آنان را كه تصديق خداى و رسول خداى كردند وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ و كارهاى شايسته بجا آوردند جَنَّاتٍ تَجْرِي در بوستانهائى كه مىرود مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ از زير اشجار آن جوئيها و غايت نزهت باغ و بوستان به آب روان است إِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ به درستى كه خداى تعالى مىكند ما يُرِيدُ آنچه مىخواهد از مكافات موحد و مشرك آورده‌اند كه گروهى از غطفان در قبول اسلام توقفى نموده گفتند شايد كه مهم محمد ص پيش نرود و دوستى كه ميان ما و يهود است منقطع گشته مدد ايشان بما نرسد حق تعالى آيت فرستاد كه مَنْ كانَ يَظُنُّ هركه باشد كه گمان برد أَنْ لَنْ يَنْصُرَهُ اللَّهُ آنكه نصرت ندهد هرگز خداى تعالى پيغمبر خود را فِي الدُّنْيا در دنيا به اعلاى كلمه و اظهار حجت و غلبه بر اعادى وَ الْآخِرَةِ و در آخرت بعلو درجه و شفاعت و قرب و كرامت فَلْيَمْدُدْ بِسَبَبٍ پس بايد كه فروگذارد رسنى إِلَى السَّماءِ بسقف خانه يعنى رسنى از سقف بياويزد و در خود ببندد ثُمَّ لْيَقْطَعْ پس ببرد آن رسن را تا بر زمين افتد و بميرد يا رسن در گردن افگند و مختنق شود و گفته‌اند رسنى از آسمان دنيا بياويزد و رست در ان زده قطع مسافت كند تا بفلك رسد و در دفع نصرت از پيغمبر ص صلى اللّه عليه و سلّم جهد تمام نمايد فَلْيَنْظُرْ پس در نگرد به نظر تامل كه با وجود اين كلفتها هَلْ يُذْهِبَنَّ آيا مىبرد كَيْدُهُ فعل حيله‌آميز او ما يَغِيظُ آنچه او را بخشم آورده است از كار پيغمبر عليه السلام و مظنه آنكه شايد او منصور نشود .