وَ لَقَدْ آتَيْنا و به درستى كه داديم ما مُوسى وَ هارُونَ الْفُرْقانَ موسى و هارون را كتابى روشن جداكننده ميان حق و باطل يا نصرت بر اعادى يا شكافتن دريا وَ ضِياءً و داديم ايشان را روشنى يعنى كتابى روشن كه متابعان آن بدان از ظلمات حيرت و جهالت باز رهند وَ ذِكْراً لِلْمُتَّقِينَ و پندى مر پرهيزگاران را الَّذِينَ يَخْشَوْنَ آنان كه بترسند رَبَّهُمْ از عذاب آفريدگار خود بِالْغَيْبِ به پوشيدگى خداى را ناديده ازو مىترسند و عذاب را مشاهده ناكرده از ان بيم دارند يا ترس‌كارند به پنهانى چنانچه اظهار خوف مىكنند يا آشكارا ، در موضعى از موضح از ابن عباس رضى اللّه عنه نقل مىكند كه هر كه ايمان دارد به واحدانيت خداى تعالى و بگرود به بهشت و دوزخ و بعث و حساب و ميزان به درستى كه ترسيده است از خداى بغيب وَ هُمْ و ايشان يعنى پرهيزگاران مِنَ السَّاعَةِ از اهوال قيامت مُشْفِقُونَ ترسندگانند وَ هذا و اين قرآن ذِكْرٌ مُبارَكٌ سخنى است بسيار خير و با منفعت كه بر محمد ص أَنْزَلْناهُ فروفرستاديم او را و از خود برنبافت أَ فَأَنْتُمْ آيا شما لَهُ مُنْكِرُونَ مر قرآن را انكاركنندگانيد وَ لَقَدْ آتَيْنا و هر آئينه ما داديم إِبْراهِيمَ رُشْدَهُ مر ابراهيم عليه السلام را راه يافتن او بوجود صلاح مِنْ قَبْلُ پيش از موسى و هارون عليه السلام يا قبل از محمد صلى اللّه عليه و سلّم يا پيش از نبوت او را توفيق شناخت داديم وَ كُنَّا بِهِ عالِمِينَ و بوديم ما باستحقاق او مر عطاها را دانا پس فراخور استحقاق او را نوازش فرموديم إِذْ قالَ ياد كن چون گفت لِأَبِيهِ مر پدر خود آزر را وَ قَوْمِهِ و مر گروه خود را يعنى اهل بابل را ما هذِهِ التَّماثِيلُ الَّتِي أَنْتُمْ لَها چيست اين شكلها و صورتها كه پيوسته شما بر آن يعنى بر پرستش آن عاكِفُونَ مجاورانيد و آن هفتاد و دو صورت بود و در تيسير گويد نود بت بود و بزرگتر همه را از زر ساخته بودند و دو گوهر شاهوار در جاى چشم‌هاى او تركيب كرده و در تبيان آورده كه صورتها بودند بر هيئت سباع و طيور و بهائم و انسان و بقول بعضى تماثيل بر صور هياكل كواكب بود بر هر تقدير ابراهيم خليل اللّه على نبينا و عليه السلام فرموده كه اين چه صورتها ، است كه مىپرستيد قالُوا وَجَدْنا گفتند ما يافتيم آباءَنا پدران خود را لَها عابِدِينَ مر آنها را پرستندگان ما نيز تقليد ايشان كرديم .