سورة الانبياء مكّيّة و هى مائة و اثنتا عشرة آية و سبع ركوعات بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ اقْتَرَبَ لِلنَّاسِ حِسابُهُمْ نزديك آمد مر مردمان را وقت محاسبهء اعمال ايشان يعنى روز قيامت و گفته‌اند مراد از ناس كفّار مكّه‌اند يعنى نزديك شد وقت مؤاخذه و پاداش ايشان كه قتل و گرفتارى روز بدر است وَ هُمْ فِي غَفْلَةٍ و ايشان در بىخبرى از حساب و مؤاخذه مُعْرِضُونَ اعراض‌كنندگانند از تفكّر در ان يا معرض‌اند از طريق توبه و انتباه ما يَأْتِيهِمْ نيايد بديشان مِنْ ذِكْرٍ هيچ پندى مِنْ رَبِّهِمْ از آفريدگار ايشان مُحْدَثٍ نو فرستاده و بتجديد منزل شده إِلَّا اسْتَمَعُوهُ مگر بشنوند آن را از پيغمبر وَ هُمْ يَلْعَبُونَ و حال آنكه ايشان بازى كنند بدان و استهزاء نمايند به آن ، مىشنوند آن ذكر را لاهِيَةً قُلُوبُهُمْ در حالتى كه دلهاى ايشان مشغول به چيزى ديگر يعنى غافل‌اند از تامل در معنى قرآن و تفكّر در حقائق آن سلمى از ابو بكر ورّاق قدس سرّه نقل مىكند كه قلب لاهى دلى است مشغول باموال دنيا و غافل از احوال عقبى وَ أَسَرُّوا النَّجْوَى و پوشيده مىدارند كافران راز گفتن خود را الَّذِينَ ظَلَمُوا آنان كه ستم كردند بر خود بشرك و معصيت هَلْ هذا آيا هست اين كه شما را دعوت مىكند يعنى محمد إِلَّا بَشَرٌ مگر آدمى مِثْلُكُمْ مانند شما در اكل و شرب و ذهاب و مجىء او رسالت را نشايد و رسول بايد كه فرشته باشد أَ فَتَأْتُونَ السِّحْرَ آيا مىرويد شما به جادوى يعنى قبول مىكنيد سحر او را اعتقاد كفار آن بود كه هر چه حضرت رسالت پناهى عليه السلام از كلام الهى بر ايشان مىخواند سحر است پس پنهان با يكديگر مشاورت كردند و گفتند بعضى مر بعضى را كه شما مىدانيد كه هر چه مىخواند سحر است وَ أَنْتُمْ تُبْصِرُونَ و شما مىبينيد كه او آدمى است مثل شما و فرشته نيست پس چه فكر مىكنيد كه مهم او را در هم شكند ، حق تعالى پيغمبر خود را از ان مشاورت خبر داد و فرمود كه در جواب ايشان گوئى قالَ بگو اى محمد ص و حفص رح قال مىخواند يعنى پيغمبر در جواب كافران گفت كه رَبِّي پروردگار من يَعْلَمُ الْقَوْلَ مىداند گفتن هر گوينده را فِي السَّماءِ وَ الْأَرْضِ در آسمان و زمين اگر بجهر گويند و اگر بسر وَ هُوَ السَّمِيعُ و اوست شنوا گفتار كفّار را الْعَلِيمُ دانا باسرار ضمائر ايشان .