وَ أَنَّكَ لا تَظْمَؤُا و به درستى كه تو تشنه نمىشوى فِيها درد وى كه عيون و انهار دائم است وَ لا تَضْحى و در آفتاب نمىباشى كه ظل بهشت هميشه ظليل است و در بيرون بهشت اين صورتها ميسر نيست فَوَسْوَسَ إِلَيْهِ الشَّيْطانُ پس وسوسه كرد بسوى آدم شيطان پس از آنكه به بهشت درآمد و حوّا را ديد و از مرگ بترسانيد و حوّا بآدم بازگفت و آدم از مرگ ترسان شده با ابليس كه خود را به صورت پيرى بديشان نموده بود رجوع كرد و بطريق تضرع از روى علاج مرگ بطلبيد قالَ يا آدَمُ گفت اى آدم علاج اين مرض خوردن ميوهء شجرهء الخلدست هَلْ أَدُلُّكَ آيا دلالت كنم ترا عَلى شَجَرَةِ الْخُلْدِ بر درخت جاويدى كه هر كه از ان بخورد هرگز نميرد وَ مُلْكٍ لا يَبْلى و راه نمايم ترا بملكى كه كهنه نشود يعنى زوال بدان نرسد آدم گفت آرى دلالت كن مرا به آن ابليس رهنمون شد آدم ع و حوّا ع را به شجرهء منهيّه فَأَكَلا مِنْها پس بخوردند از ان درخت فَبَدَتْ لَهُما پس آشكارا شد مر ايشان را سَوْآتُهُما عورت ايشان يعنى لباس بهشت از ايشان بريخت و برهنه شدند وَ طَفِقا يَخْصِفانِ و در ايستادند و مىچسپانيدند عَلَيْهِما بر عورات خود مِنْ وَرَقِ الْجَنَّةِ از برگ درخت بهشت وَ عَصى آدَمُ و خلاف كرد آدم ع رَبَّهُ امر پروردگار خود را در خوردن ميوهء درخت فَغَوى پس بىبهره مانده از مطلوب خود كه عمر جاودانى بود بعد از ان به توبه و استغفار قيام نمود و حضرت رسالت‌پناهى عليه الصلاة و السلام را به شفاعت آورد ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ پس برگزيد وى را خداى او فَتابَ عَلَيْهِ پس قبول كرد توبهء او را وَ هَدى و راه نمود او را به ثبات بر توبه قالَ اهْبِطا گفت خداى مر آدم ع و حوّا ع را كه فرورويد مِنْها جَمِيعاً از بهشت همه با هم بَعْضُكُمْ برخى از اولاد شما لِبَعْضٍ عَدُوٌّ مر برخى را دشمن بود چنانچه حالا واقع است از تخاصم و تحارب و اگر مخاطب آدم و ابليس‌اند عداوت ذريّت هر دو با هم ظاهرست فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ پس اگر بيايد بشما وقتى كه در زمين باشيد مِنِّي از نزديك من هُدىً راهنماينده يا آنچه سبب هدايت بود يعنى كتاب و رسول فَمَنِ اتَّبَعَ هُدايَ پس هر كه پيروى كند آن هدايت مرا فَلا يَضِلُّ پس گمراه نشود در دنيا وَ لا يَشْقى و برنج نيفتد در آخرت يعنى به عقوبت و عذاب مبتلا نشود .