إِنِّي أَنَا رَبُّكَ به درستى كه منم پروردگار تو تكرار ضمير براى توكيد و تحقيق است يعنى شك مكن و متيقن شو به‌آنكه من آفريدگار توام فَاخْلَعْ پس بيرون كن و بيفگن از پاى خود نَعْلَيْكَ نعلين خود را و گفته‌اند آن نعلين نجس بوده از پوست حمار غير مذبوح و اصح آنست كه نعلين از جلد بقر بوده و طاهر اما حق سبحانه بخلع آن فرمود كه تا قدم موسى تراب ارض مقدس را مس كند و بركت آن به‌پاى وى رسد و محققان گويند اين تعليم طريق تواضع و ادبست كه بر بساط ملوك با نعلين نتوان رفت و لهذا طائفه از سلف چون بشر حافى قدس سره و غير پاى برهنه سير مىفرموده‌اند نظم گنجى كه زمين و آسمان طالب اوست * چون درنگرى برهنه پايان دارند و گفته‌اند نعلين بيفگن يعنى دل خود را از فكر اهل و ولد فارغ دار امام قشيرى رح فرمود كه فكر دنيا و آخرت را از دل بيرون فگن يعنى در عالم تفريد قدم برد و كون نه إِنَّكَ به درستى كه تو بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً بوادى پاكيزه مبارك ستوده كه طوى نام اوست وَ أَنَا اخْتَرْتُكَ و من برگزيده‌ام ترا براى نبوت فَاسْتَمِعْ پس گوش فرادار لِما يُوحى مر آن چيزى را كه وحى كرده مىشود به تو و آن وحى كدامست إِنَّنِي أَنَا اللَّهُ به درستى كه منم خداى لا إِلهَ إِلَّا أَنَا نيست خداى بجز من فَاعْبُدْنِي پس مرا پرستش كن و اين وحى مقصور بوده بر تقرير توحيد كه منتهاى علم است و امر به عبادت كه كمال عمل است پس از اقسام عبادت نماز را تخصيص نموده فرمود كه وَ أَقِمِ الصَّلاةَ و به‌پاى دار نماز را لِذِكْرِي براى آنكه مرا ياد كنى در ان تا ترا من تنها ياد كنم - إِنَّ السَّاعَةَ به درستى كه ساعت رستخيز آتِيَةٌ آينده است أَكادُ أُخْفِيها مىخواهم كه پنهان دارم وقت آن را چه تخويف بعذابى كه وقت آن معلوم نيست اتم و اشد باشد و اگر اخفاء را بمعنى سلب خفى دارند معنى آنست كه نزديكست كه ظاهر گردانم آن را لِتُجْزى متعلق است بآتيه يعنى قيامت بىشك آينده است تا پاداش داده شود كُلُّ نَفْسٍ هر تنى را بِما تَسْعى به‌آنچه مىشتابد از عملها و مىكند فَلا يَصُدَّنَّكَ پس بايد كه ترا باز ندارد عَنْها از ايمان به قيامت مَنْ لا يُؤْمِنُ آن‌كس كه نمىگرود بِها بوقوع آن وَ اتَّبَعَ و پيروى كرده است هَواهُ آرزوى نفس خود را پس بصدود ابن كسى از راه مرو فَتَرْدى كه هلاك شوى خطاب با موسى ع است و مراد امت اويند امام علم الهدى و فقيه ابو الليث رحمهما اللّه برآنند كه از و انا اخترتك تا اينجا مخاطب حضرت پيغمبر ما است صلى اللّه عليه و سلّم و برين تقدير مراد امت وى باشد القصه چون موسى عليه السلام نعلين بيرون كرده در وادى مقدس قرار گرفت خطاب رسيد كه وَ ما تِلْكَ و آن چه چيز است بِيَمِينِكَ يا مُوسى بدست راست تو اى موسى ع حق سبحانه جهت استيناس موسى ع و رفع هيبت با وى سخن گفت و پرسيد كه چه دارى در دست استفهام متضمن تنبيه است يعنى حاضر باش تا عجائب بينى .