سورة الكهف مكّيّة و هى مائة و عشر آيات بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ - الْحَمْدُ لِلَّهِ ثنا و ستايش مر خداى را الَّذِي أَنْزَلَ آنكه فروفرستاد عَلى عَبْدِهِ بر بنده خود يعنى محمد ص الْكِتابَ قرآن را ترتب استحقاق حمد بر انزال قرآن تنبيه است بر آنكه قرآن اعظم نعمتهاى ملك منان است كه به بندگان ارزانى داشته وَ لَمْ يَجْعَلْ و ننهاد لَهُ درو عِوَجاً چيزى از كجى باختلاف لفظ و تفاوت معنى يا عدولى از حق بباطل و گردانيد او را قَيِّماً راست يعنى معتدل بىسمت افراط و صفت تفريط يا معتمد عليه و مرجع اليه يا قائم بمصالح عباد و در تاويلات آورده كه ضمير له راجع بعبد است و معنى آنكه نداد بنده خود را ميلى به غير خود و گردانيد او را مستقيم در جميع احوال لِيُنْذِرَ تا بيم كند محمد ص با قرآن مر كافران را بَأْساً شَدِيداً بعذابى سخت كه استيصال است يا عقوبت دوزخ ، عذابى صادر شده مِنْ لَدُنْهُ از نزديك خداى كه معذّب اوست نه غير او وَ يُبَشِّرَ الْمُؤْمِنِينَ و تا مژده دهد پيغمبر ص يا قرآن مر گروندگان را الَّذِينَ آنان كه يَعْمَلُونَ الصَّالِحاتِ مىكنند كارهاى پسنديده أَنَّ لَهُمْ به‌آنكه مر ايشان راست أَجْراً حَسَناً مزدى نيكو يعنى پاداش پسنديده و تمام ماكِثِينَ در حالتى كه مقيم باشند فِيهِ در ان اجر أَبَداً هميشه بىانقطاع و انتقال سلمى قدس سره آورده كه عمل صالح آنست كه جز براى خدا نبود و اجر حسن آنكه مانع دولت لقا نبود وَ يُنْذِرَ الَّذِينَ و بيم كند آنان را كه از روى جهل قالُوا اتَّخَذَ اللَّهُ گفتند فرا گرفت خداى تعالى وَلَداً فرزندى و قايل آن يهودند و نصارى و نبود مدلج ما لَهُمْ نيست اين گويندگان را بِهِ به فرزند يا بدين سخن كه مىگويند مِنْ عِلْمٍ هيچ دانشى بلكه به تو هم كاذب القاى اين قول مىكنند وَ لا لِآبائِهِمْ و نه دانش بود مر پدران ايشان را درين باب اگر تقليد آباء مىكنند كَبُرَتْ كَلِمَةً بزرگتر كلمه‌ايست آن كلمه كه از روى جرأت تَخْرُجُ بيرون مىآيد مِنْ أَفْواهِهِمْ از دهنهاى ايشان از همه قولهاى كفار اين كلمه را بر طريق استعظام ذكر فرمود كه مشتمل است بر تشبيهه و تشريك و احتياج و اتصاف بصفات حدوث إِنْ يَقُولُونَ نه‌مىگويند إِلَّا كَذِباً مگر دروغى اما بزرگ‌دروغيست كه نزديك رسيده كه بسبب آن آسمان و زمين بشكافد و كوهها از جا برود تكاد السماوات يتفطرن منه و تنشق الارض و تخر الجبال هدا ان دعوا للرحمن ولدا آورده‌اند كه حضرت رسالت‌پناه ص از استماع اين كلمه غمناك شد و اميدى كه بايمان ايشان مىداشت بانقطاع نزديك رسيد حق سبحانه براى تسلّى دل مبارك او فرمود .