ذلِكَ آنچه مذكور شد از احكام مِمَّا أَوْحى از ان چيزيست كه وحى كرد إِلَيْكَ رَبُّكَ بسوى تو آفريدگار تو مِنَ الْحِكْمَةِ از علمى كه شناختن حقست لذاته و دانستن خير للعمل به وَ لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ و فرا مگير با خداى إِلهاً آخَرَ خداى ديگر تكرار اين حكم تنبيه است بر آنكه توحيد اصل همه احكامست و لهذا در مفتح و مختم اين امور نهى فرموده از شرك و در اوّل نتيجه كه در دنيا بدان مرتب باشد ذكر كرد فتقعد مذموما مخذولا و در آخر عقوبتى كه بر ان متفرع خواهد شد در عقبى ايراد فرمود كه فَتُلْقى اگر شريك آرى پس انداخته شوى فِي جَهَنَّمَ در دوزخ مَلُوماً در حالتى كه ملامت كرده شده باشى يعنى ملائكه و اهل ايمان ترا ملامت كنند مَدْحُوراً در حالتى كه رانده باشى و دور مانده از رحمت خداى و بعد از نهى شرك عتاب مىكند با جمعى كه گفتند الملائكة بنات اللّه و مىگويد أَ فَأَصْفاكُمْ رَبُّكُمْ آيا برگزيد شما را پروردگار شما بِالْبَنِينَ به پسران وَ اتَّخَذَ و فرا گرفت براى خود مِنَ الْمَلائِكَةِ إِناثاً از فرشتگان دختران اين خلاف آنست كه عادت شما بر ان جارى شده كه از دختران ننگ مىداريد و به پسران مىنازيد إِنَّكُمْ لَتَقُولُونَ به درستى كه شما مىگوئيد قَوْلًا عَظِيماً سخنى بزرگ كه اضافت بنات مىكنيد به حق سبحانه و نفس خود را تفضيل مىنهيد برو كه محبوب را به خود و مكروه را به دو نسبت مىدهيد وَ لَقَدْ صَرَّفْنا و به درستى كه گردانيديم و مكرر ساختيم برأت خود را از ولد فِي هذَا الْقُرْآنِ در چند جاى از قرآن لِيَذَّكَّرُوا تا دريابند و پندپذير شوند وَ ما يَزِيدُهُمْ و نمىافزايد ايشان را ( مشركان را ) تكرار اين سخن إِلَّا نُفُوراً مگر رميدن و از حق دور شدن قُلْ بگو اى محمد ص لَوْ كانَ مَعَهُ آلِهَةٌ اگر بودندى با خداى به حق خدايان ديگر كَما يَقُولُونَ همچنان‌كه شما اى مشركان مىگوئيد و حفص به غيبت مىخواند چنانچه كافران مىگويند إِذاً لَابْتَغَوْا آنگاه آن خدايان طلب كردندى إِلى ذِي الْعَرْشِ بسوى خداوند عرش يا مالك ملك سَبِيلًا راهى كه ايشان بدفع آن مشغول شدندى چنانچه ملوك مىكنند يعنى حق سبحانه آيتها بعيب و نكوهش ايشان مىفرستد اگر ايشان خداى يا شريك خدا بودندى بايستى كه راه منازعت جستندى و عيب و عجز را از خود دور كردندى سُبْحانَهُ پاك است خداى وَ تَعالى و برترست عَمَّا يَقُولُونَ از آنچه مىگويند ايشان عُلُوًّا كَبِيراً برترى بزرگ و در تيسير نقل مىكند كه يكى از اولاد خباب بن الارت رض كه محجن حضرت رسالت‌پناه صلى اللّه عليه و سلّم در دست مبارك وى تسبيح گفت خداى را چنانچه همه قوم شنودند و از روى تعجب گفتند يا رسول اللّه اين چوب خشك چگونه تسبيح مىگويد آيت نازل شد كه .