اسْتَغْفِرْ لَهُمْ استغفار بكن براى ايشان كه منافقانند أَوْ لا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ يا آمرزش مخواه براى ايشان مراد آنست كه هر دو امر در عدم افاده مساوىاند إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ اگر آمرزش طلبى براى ايشان سَبْعِينَ مَرَّةً هفتاد بار فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ پس نمىآمرزد خداى ايشان را آورده‌اند كه حضرت رسالت‌پناه ص فرمود كه بر هفتاد بيفزايم آيت آمد كه سَواءٌ عَلَيْهِمْ أَسْتَغْفَرْتَ لَهُمْ أَمْ لَمْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ لَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ سيد عالم ص بعد از نزول اين آيت ديگر به جهت منافقان استغفار نكرد و ازينجا معلوم مىشود كه مراد از عدد سبعين تكثيرست نه تحديد ذلِكَ آن عدم قبول استغفار در حق ايشان بِأَنَّهُمْ به سبب آنست كه ايشان كَفَرُوا بِاللَّهِ كافر شدند به خداى وَ رَسُولِهِ و برسول او وَ اللَّهُ و خداى لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفاسِقِينَ راه ننمايد گروه فاسقان را يعنى متمردان را در كفر خويش فَرِحَ الْمُخَلَّفُونَ شاد گشتند بازپس‌ماندگان از غزوه بِمَقْعَدِهِمْ به نشستن خويش خِلافَ رَسُولِ اللَّهِ بر خلاف رسول خدا وَ كَرِهُوا و كراهت داشتند به كراهيت عقيده أَنْ يُجاهِدُوا آن را كه جهاد كنند بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ به مالهاى و نفسهاى خود فِي سَبِيلِ اللَّهِ در راه خدا بلكه فراغت و تن آسانى طلبيدند وَ قالُوا و گفتند مر مؤمنان را لا تَنْفِرُوا بيرون مرويد درين غزوه فِي الْحَرِّ در گرما خود نرفتند و خواستند كه مؤمنان را نيز تنفير كنند قُلْ نارُ جَهَنَّمَ بگو ايشان را كه آتش دوزخ أَشَدُّ حَرًّا سخت‌تر است از جهت حرارت نسبت به اين گرما و ايشان به مخالفت مستحق سوختن شدند در ان حرارت لَوْ كانُوا يَفْقَهُونَ اگر باشند كه بدانند كه مآل ايشان در آن جهان آتشست فَلْيَضْحَكُوا پس بايد كه بخندند قَلِيلًا اندكى وَ لْيَبْكُوا كَثِيراً و بايد كه بگريند بسيارى خبر است به صيغه امر وارد شده تا دلالت كند بر آنكه لازمست كه در قيامت خنده ايشان اندك و گريه ايشان بسيار باشد و مىشايد كه خنده و گريه كنايت از فرح و غم باشد و قلت را حمل بر عدم كنند يعنى فردا ايشان را غمى باشد بىفرح و اندوهى بود بىسرور جَزاءً پاداش دهد ايشان را خدا پاداش دادنى بِما كانُوا يَكْسِبُونَ به‌آنچه بودند كه كسب مىكردند از نفاق و مساوى اخلاق .