يَحْذَرُ الْمُنافِقُونَ حذر مىكنند منافقان أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ از آنكه فرود آمده شود بر مؤمنان سُورَةٌ سوره از قرآن تُنَبِّئُهُمْ كه بياگاهاند آن سوره و خبر دهد مؤمنان را بِما فِي قُلُوبِهِمْ به‌آنچه در دل منافقانست از كفر و نفاق قُلِ اسْتَهْزِؤُا بگو اى محمد ص ايشان را كه فسوس داريد امر تهديد و توبيخ است يعنى استهزا بكنيد كه جزا خواهيد يافت و جزا آنست كه بر آن تفضيح شماست إِنَّ اللَّهَ مُخْرِجٌ به درستى كه خداى ظاهركننده است ما تَحْذَرُونَ آن چيز را كه حذر مىكنيد از اظهار آن يعنى مساوى اخلاق و اوصافى كه شما را است آورده‌اند كه در غزوه تبوك وديعت ابن ثابت با جمعى از منافقان پيش حضرت رسالت‌پناه ص رفتند و گفتند ببينيد اين مرد يعنى محمد صلى اللّه عليه و سلّم را كه مىخواهد حصارهاى شام را بگيرد و در قصور ملوك آن ديار مقام سازد اين سخن بنور نبوّت بر باطن آن حضرت صلى اللّه عليه و سلّم ظاهر شد با عمار ياسر رضى اللّه عنه فرمود كه آن قوم را درياب كه بسوختند و از ايشان استفسار نماى كه چه مىگفتند اگر انكار نمايند بگو چنين و چنين گفتند عمار رضى اللّه عنه پيغام رسانيد و ايشان پيش آن حضرت صلى اللّه عليه و آله و سلّم آمده اعتذار نمودند كه ما سخنى بر سبيل هزل و بازى چنانچه داب رهگذريان باشد مىگفتيم آيت آمد كه وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُمْ و اگر بپرسى اى محمّد ص منافقان را كه چه مىگفتند لَيَقُولُنَّ هر آئينه گويند إِنَّما كُنَّا جز اين نيست كه بوديم ما همچون مسافران نَخُوضُ وَ نَلْعَبُ خوض مىكرديم در هر نوع از سخنان و بازى مىكرديم در آنچه مىگفتيم قُلْ بگو ايشان را بر سبيل توبيخ أَ بِاللَّهِ آيا به خداى وَ آياتِهِ و بسخنان وى وَ رَسُولِهِ و بفرستاده وى كُنْتُمْ تَسْتَهْزِؤُنَ هستيد شما كه استهزاء مىكنيد و استهزاء به اينها نشايد لا تَعْتَذِرُوا عذر مگوئيد كه عذر شما دروغ محض است قَدْ كَفَرْتُمْ به درستى كه اظهار كفر كرديد شما بطعن در رسول خدا ص بَعْدَ إِيمانِكُمْ بعد از آنكه اظهار ايمان كرده بوديد إِنْ نَعْفُ اگر عفو كنيم عَنْ طائِفَةٍ مِنْكُمْ از گروهى از شما كه توبه كنند و آن مخشى بن حمير بود از ايشان كه توبه كرد از حق تعالى درخواست كرد كه شرف شهادت دريابد و در حرب يمامه شهيد شد نُعَذِّبْ طائِفَةً عذاب كنيم طائفه ديگر را بِأَنَّهُمْ كانُوا بسبب آنكه ايشان هستند مُجْرِمِينَ گناهكاران باصرار بر نفاق .