يُجادِلُونَكَ جدال مىكنند با تو فِي الْحَقِّ در اختيار حق كه جهادست بَعْدَ ما تَبَيَّنَ بعد از آنكه روشن شده بر ايشان كه جهاد واجبست يا دانسته‌اند باعلام تو كه بر دشمن ظفر خواهند يافت و با وجود آن مىروند كَأَنَّما يُساقُونَ گويا رانده مىشوند إِلَى الْمَوْتِ بسوى مرگ وَ هُمْ يَنْظُرُونَ و گويا كه ايشان مىنگرند باسباب علامات مرگ و آن صورت به جهت قلت عدد و مدد و كمى زاد و استعداد ايشان بوده چه تمام لشكريان سه صد و پنجاه نفر بودند و هفتاد شتر داشتند و دو اسپ و شش زره و هشت شمشير وَ إِذْ يَعِدُكُمُ اللَّهُ و ياد كنيد آن را كه وعده داد شما را خدا إِحْدَى الطَّائِفَتَيْنِ يكى از دو گروه يا كاروان يا لشكر كافران كه أَنَّها لَكُمْ آن طائفه شما راست وَ تَوَدُّونَ و شما دوست مىداريد أَنَّ غَيْرَ ذاتِ الشَّوْكَةِ آنكه غير خداوند شوكت و سلاح يعنى كاروان تَكُونُ لَكُمْ باشد شما را چه شنيده‌ايد كه در كاروان چهل سوار بيش نيست و اين لشكر كفّار نهصد و پنجاه مرداند پس شما آسان‌تر را مىخواهيد وَ يُرِيدُ اللَّهُ و مىخواهد خدا أَنْ يُحِقَّ الْحَقَّ آنكه ثابت گرداند حق را بِكَلِماتِهِ بآياتى كه در باب محاربه ذات الشوكة فرستاده يا به وعده‌هاى فتح و ظفر كه پيغمبر خود را داده يا بكلمات ازلى كه در قتل و اسر ايشان در لوح محفوظ نوشته وَ يَقْطَعَ و ببرد و بركند دابِرَ الْكافِرِينَ بنياد كافران را و مستاصل سازد معاندان را لِيُحِقَّ الْحَقَّ تا ظاهر گرداند دين اسلام را بقتل ايشان يا نصرت دهد پيغمبر خود را وَ يُبْطِلَ الْباطِلَ و زائل گرداند كفر را يا ضعيف سازد امر مشركان را وَ لَوْ كَرِهَ الْمُجْرِمُونَ و اگرچه نخواهند و كاره باشند آن را كافران إِذْ تَسْتَغِيثُونَ رَبَّكُمْ و ياد كنيد آن را كه فريادرسى مىخواستيد از پروردگار خود و مىگفتيد اغثنا يا غياث المستغيثين رب انصرنا على عدوك و گفته‌اند حضرت پيغمبر ص دعا كرد كه خدايا اگر اين گروه مؤمنان را هلاك كنى ديگر كسى نباشد كه ترا پرستد فَاسْتَجابَ لَكُمْ پس اجابت كرد خدا مر شما را أَنِّي مُمِدُّكُمْ به‌آنكه من مددكننده‌ام شما را بِأَلْفٍ مِنَ الْمَلائِكَةِ به هزار تن از فرشتگان مُرْدِفِينَ از پى يكديگر درآيندگان مراد ازين الف آنهااند كه مقدمه لشكر ملائكه بودند يا وجوه و اعيان ايشان و در تفسير ثعلبى از مجاهد رح نقل مىكنند كه بجز اين هزار فرشته در روز بدر قتال نكردند و آن ثلثه و خمسه آلاف كه در سوره آل عمران مذكور شده جهت بشرى بوده و دمياطى رح مىگويد كه الفى بودند بعد از الفى تا پنج هزار شدند وَ ما جَعَلَهُ اللَّهُ و نه‌گردانيد خدا اين امداد را إِلَّا بُشْرى مگر براى مژدگانى مر شما را به نصرت وَ لِتَطْمَئِنَّ بِهِ و تا آرام گيرد به آن قُلُوبُكُمْ دلهاى شما و ترس قلت و ذلّت از شما دور شود وَ مَا النَّصْرُ و نيست . نصرت و ظفر يافتن إِلَّا مِنْ عِنْدِ اللَّهِ مگر از نزديك خدا نه از ملائكه و غير ايشان إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ به درستى كه خدا غالبست و دوستان خود را نصرت مىدهد حَكِيمٌ راست‌كارست دشمنان را مقهور سازد .