لَيْسَ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا نيست بر آنان كه ايمان آورده‌اند وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ و عملهاى شايسته كرده‌اند جُناحٌ فِيما طَعِمُوا گناهى از آنچه خورده‌اند و بر ايشان حرام نبوده و بر زندگان نيز كه قبل از حرمت ارتكاب خمر نموده اثمى نيست إِذا مَا اتَّقَوْا چون پرهيز كنند از شرك وَ آمَنُوا و ثبات ورزند بر ايمان وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ و بكنند كارهاى پسنديده ثُمَّ اتَّقَوْا پس پرهيز نمايند از محرّمات وَ آمَنُوا و ايمان آوردند به تحريم آن ثُمَّ اتَّقَوْا پس ثابت و مستمر باشند بر تقوى خود وَ أَحْسَنُوا و كارهاى نيكو كنند يا احسان ورزند وَ اللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ و خدا دوست مىدارد نيكوكاران را آورده‌اند كه در عام حديبيه جانوران شكارى در لشكرگاه مسلمانان غلبه كرده به ميان رخت و بار ايشان درمىآمدند و چون ايشان به عمره احرام بسته بودند از حرمان شكار متألم مىشدند حق سبحانه اين آيت فرستاد كه يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَيَبْلُوَنَّكُمُ اللَّهُ اى گروه گرويدگان هر آئينه مىآزمايد شما را خداى تعالى يعنى با شما معامله آزمايندگان مىكند بِشَيْءٍ مِنَ الصَّيْدِ به چيزى از صيد در وقت احرام شما و چنان صيدى كه تَنالُهُ أَيْدِيكُمْ مىرسد به آن دستهاى شما چون صغار صيد وَ رِماحُكُمْ و نيزه‌هاى شما چون كبار صيد و اين ابتلا براى آنست لِيَعْلَمَ اللَّهُ تا به بيند خدا يا بداند دوستان او مَنْ يَخافُهُ آن كس را كه ازو مىترسند بِالْغَيْبِ در غيب يعنى هنوز او را نديده فَمَنِ اعْتَدى پس هر كه از حد درگذرد و شكار كند بَعْدَ ذلِكَ بعد ازين ابتلاء فَلَهُ عَذابٌ أَلِيمٌ پس مر او راست عذابى دردناك يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ نكشيد شكارى را و آن در مذهب امام اعظم رح حيوانى باشد كه در اصل خلقت ممتنع و متوحش بوده خواه ماكول اللحم و خواه غير آن و بمذهب امام شافعى رح و امام مالك رح مراد حيوان برّى است كه ماكول اللحم بود و در همه مذاهب سگ گزنده و گرگ درنده و مردارخوار و كلاغ و مار و كژدم در صيد داخل نيست پس مىگويد غير ازين مستثنيات هيچ جانورى وحشى را بقتل مياريد وَ أَنْتُمْ حُرُمٌ و حال آنكه شما محرم باشيد به حج يا عمره وَ مَنْ قَتَلَهُ مِنْكُمْ و هر كه بكشد از شما صيدى را مُتَعَمِّداً بعمد يعنى داند كه محرمست و قتل صيد برو حرام مراد ابو اليسر است كه در عام حديبيه گورخرى را به نيزه طعنه كرد و بكشت پس متعمدا اشارت بروست و گرنه هر محرمى كه بكشد بعمد صيدى يا به خطا فَجَزاءٌ مِثْلُ ما قَتَلَ پس برو واجب است جزا مانند آنچه بكشته است يعنى فدا دهد مانند صيد خود و آن فدا مِنَ النَّعَمِ از چهارپايان بود يعنى شتر و گاو و گوسفندان يَحْكُمُ بِهِ كه حكم كند بر آن جزا .