وَ ما أَصابَكُمْ و آنچه بشما رسيد از مكروهات طباع شما يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ در آن روز كه لشكر ابو سفيان با سپاه مؤمنان روبروى آوردند فَبِإِذْنِ اللَّهِ پس بامر خدا و به قضا و قدر او بود وَ لِيَعْلَمَ الْمُؤْمِنِينَ و تا به بيند خدا ثبات قدم مؤمنان را و ظاهر سازد وَ لِيَعْلَمَ الَّذِينَ نافَقُوا و تا اظهار كند خصومت آنان را كه نفاق ورزيدند وَ قِيلَ لَهُمْ * و گفتند مر ابن ابى و اصحاب او را در وقت بازگشتن ايشان از راه مدينه كه تَعالَوْا بيائيد و از حرب بازمگرديد و بجد تمام قاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ كارزار كنيد با مشركان در راه خدا أَوِ ادْفَعُوا يا دفع كنيد مشركان را كه داعيه قتل و غارت اهل مدينه دارند قالُوا لَوْ نَعْلَمُ قِتالًا گفتند اگر مراسم حرب مىدانستيم لَاتَّبَعْناكُمْ هرآئينه متابعت مىكرديم شما را يا اگر دانيم كه آنجا جنگ خواهد بود مىآئيم اما جنگ واقع نخواهد شد و محمد عليه الصلاة و السلام با اقرباى خود صلح خواهد كرد هُمْ لِلْكُفْرِ يَوْمَئِذٍ اين منافقان بسوى كفر آن روز كه اين سخن بگفتند أَقْرَبُ مِنْهُمْ لِلْإِيمانِ نزديكترند از خود كه بسوى ايمان يا باهل كفر اقرب‌اند در يارى دادن با اهل ايمان يَقُولُونَ بِأَفْواهِهِمْ مىگويند به زبانهاى خود ما لَيْسَ فِي قُلُوبِهِمْ آنچه نيست در دلهاى ايشان يا آنكه به زبان مىگفتند كه حرب نخواهد بود و در دلهاى ايشان آن بود كه جنگ واقع شود وَ اللَّهُ أَعْلَمُ و خدا داناترست بِما يَكْتُمُونَ به‌آنچه منافقان مىپوشند از حقد و عداوت و حسد و مكيدت الَّذِينَ اين منافقان آنانند كه از روى جهل يا به جهت فريب جهال قالُوا لِإِخْوانِهِمْ گفتند از براى امثال خود يا اقربا و همنشينان خود كه در احد شهيد شده بودند وَ قَعَدُوا و حال آنكه اين گويندگان نشسته بودند در خانهاى خود و باز استاده از قتل لَوْ أَطاعُونا اگر فرمانبردارى كردندى آن برادران ما ما را در انصراف از راه و سكون در مساكن خود ما قُتِلُوا كشته نمىشدند چنانچه ما نشديم قُلْ بگو اى محمد صلى اللّه عليه و سلم اگر اختيار مرگ بدست شماست فَادْرَؤُا پس دفع كنيد عَنْ أَنْفُسِكُمُ الْمَوْتَ از نفسهاى خود مرگ را إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ اگر هستيد شما راست‌گويان كه حذر دفع قدر مىكند در كشاف آورده كه در آن روز كه منافقان اين سخن گفتند هفتاد تن را از ايشان مرگ رسيد .