جبّار بترسيد . اى برادران الهى ! خداى شما غيور است ؛ و السّلام عليكم . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 9 - البصيرة شأن اهل بصيرت ، جز شأن اهل عمايت است ، اهل بصيرت ، در نفس امر نگاه مىكنند و به قوّت تمييز كه خداى عزّ و جلّ ايشان را داده ، حق از باطل جدا سازند و به آنچه حق است تمسك جويند و آنچه باطل است طرح كنند . غايت اين است كه از اهل بصيرت آنان كه اهل علم‌اند صاحب حجت و بيّنات باشند و شناختهء خود را دانند و دانستهء خود را گويند . و ايشان متخصص باشند به دو مزيت كه در غير ايشان يافت نشود ، يكى ثبات عقيده كه به شبهات مبتدعه و اهل زيغ تزلزل در اعتقاد ايشان پيدا نشود . دوّم قوّت تفهيم و ارشاد كه توانند كه غير خود را در راه خود درآورند و حق به وى نمايند . و از اهل بصيرت آنان كه نه اهل علم‌اند علمى اجمالى داشته باشند به امر كما هو فى نفسه و صاحب نور و انشراح باشند . اما اگر زبان آورى از اهل زيغ دچار ايشان خورد و شبهات خويش آراسته به ايشان القا كند ، بيم آن هست كه در اعتقاد خويش سست شوند ! براى آنكه دريافت ايشان به غايت نازك و مجمل است ، به هر قدر غيم شبهه ، نور ادراك ايشان متوارى شود و چراغ بصيرت ايشان را از آنكه به عواصف عوارض منطفى شود آمن نيست ، اين است شأن اهل بصيرت بقسميهم . اما اهل عمايت ، شأن ايشان آن است كه تابع استفاضات باشند در آراء و اعمال و هرچه مردمان را بر آن يابند بر آن شوند ؛ و اگر استفاضه‌اى معارض استفاضه شود ، از مقتضاى استفاضهء اوّل رجوع كنند و به مقتضاى استفاضهء دوّم بگروند ؛ اگر در ميان اهل سنت باشند ، سنى باشند و اگر اتفاق افتد در بلاد رفضه توطن كنند ، چون