عبد الله قطب بن محيى
413
مكاتيب عبد الله قطب بن محيى
الطَّيْرَ وَ أَلَنَّا لَهُ الْحَدِيدَ . « 1 » هرگاه كه ابليس وسوسه از راه دنيا كند با وى گويند مرا مقامات صدّيقين مىبايد اگر حاصل شد فوت مقامات اهل دنيا مرا زيان نمىدارد و اگر حاصل نشد به وجود مقامات اهل دنيا نيز التفاوت نمىكنم و نمىخواهم ، كسى را كه آن نيست گو هيچ مباش و ناكام بزى ، اى ابليس اگر پيشتر اين حكايت مىگفتى كه پيمان يك جهتى با خداى عزّ و جلّ و سلوك سبيل او نبسته بوديم ، محل آن نبود كه گوش به تو كنند ، اكنون چه محل اصغاى تو است و سخن مردان يكى است . گفتيم و رفتيم از پى ما باز شو . و اللّه ولىّ التّوفيق . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 172 - [ هنگام توشه برگرفتن است ] من عبد اللّه قطب الى الحضرة المخدوم الكريم ذى الخلق الجسيم ، عظيم البلاد قطب الملّة و الحقّ و الدّين ابى يزيد . آدمى در تابستان فكر زمستان مىكند و معيشت آن ايام راست مىدارد با وجودى كه زمستان چند روزى است معدود و زود سر مىآيد ، ندانم كه چون است كه در ايام دنيا فكر آخرت نمىكند ، حال آنكه آخرت هرگز سر نمىآيد . آيا گمان برده كه آدمى همچون حيوان مهمل خواهد ماند و وى را بازگشت به جايى نيست و نه از جايى آمده ، هم از اينجا پيدا مىشود و هم در اينجا فروميرد ؟ نى نى غلط كرده نه چنين است ، آدمى برتر از اين جهان است و گوهر او نه از اين كان است ، آدمى بر جهان
--> ( 1 ) . سوره سبأ ، آيه 10 « اى كوهها با او [ در تسبيح خدا ] همصدا شويد و اى پرندگان [ هماهنگى كنيد ] و آهن را براى او نرم گردانيديم » .