بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 165 - [ شكر عام و خاص ، اشتغال به امر دنيا ، چگونه زيستن ] ( من عبد اللّه قطب بن محيى الى اوليايى الالهيّين و احبّايى الربانيّين الامير فاضل الملّة و الدّين محمد و الامير افضل الملّة و الدّين و الامير ركن الدّين و الملّة حسن و الامير معين الملّة و الدّين محمد و السّلام على من ولّدهم و المغفرة لمن ولد ؛ امّا بعد ) . دنيا بيابانى است بىآب و گياه ، اينجا منزل نمىتوان كرد ، پاى برداريد تا پيشترك رويم ، مگر به محلى رسيم كه منزلى توان كرد ، بانگ غولان در اين راه بسيار است ، از رفيق مگسليد ، راهى يافته‌ايد ، جاده از دست مدهيد كه ديگر بار نمىيابيد و سرگردان مىشويد . خداى حق است و دنيا باطل ، اگر از حق بهره‌مند باشيد ، بىبهرگى از باطل زيان ندارد و مشقت دنيا زود به سر خواهد آمد و انوار ذكر و طاعت با شما جاويد خواهد ماند . هرچه دنيا از شما دريغ دارد ، عوض آن طاعت و ذكر شما خود را كرامت كنند ، ترك تكلف بكنند ، يعنى هرچه باشد صرف كنند و هرچه نباشد فروگذاشت كنند و دربند اقامت عادات و رسوم مباشند « الّا ما تيسّر منه » در راه خدا گرم باشند و ترك افسردگى كنند كه زود است كه قيامت بر خواهد خاست ، بشتابيد ، بشتابيد . و التّوفيق من ربّ العالمين . ( اما جواب اسئله ركنيّه ، جواب اوّل : شكر عام قدر نعمت دانستن است و شكر خاص جمال حكمت منعم در نعمت ديدن است و شكر اخصّ نعمت را با منعم راجع داشتن است و در راه او صرف كردن و خود را سزاوار تصرّف در آن ندانستن كه نعمت او هم او را شايد . جواب دويّم : اشتغال به امر عمارت و ضروريّات كردن و اين چند روز ديگر آنجا صبر كردن دور نيست ، چون مخايل وصول قريب شده و دفع قساوت به ذكر كنند و اگر حلاوت تلاوت يابند آن نيز مفيد است .