عبد الله قطب بن محيى

330

مكاتيب عبد الله قطب بن محيى

يلبس على نفسه و على غيره فى تعلّله و الفطن يعلم انّه لو كان غرضه اداء حقّ الامر فى فرض الكفاية لقدّم عليه فرض العين بل قدّم كثيرا من فروض الكفايات انتهى » و الله يهدي من يشاء إلى صراط مستقيم . و السّلام عليكم . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 136 - [ با ياد خداى عزيز دلهاى خلق طمأنينه مىيابد ] من عبد اللّه قطب الى الاخوان الالهيّين . خداى عزيز است و خلق ذليل و هركس كه خواهد كه خود را به خلق عزيز كند اذلّ از ذليل . خردمند چرا عزّ عزيز بگذارد و ذل ذليل بگزيند و بعد خداى عزّ و جلّ فتح باب اسباب براى آن كرده كه دست آدمى در كار برگشايد و او را متخلّق به خلق خويش سازد و معانى قدسى وى را بخشايد ، نه آن كه در كار از وى مدد خواسته ، پس آدمى بايد كه براى اتمام حكمت به ميزان عدالت مقرون به سكينه جنبشى كند ، نه آنكه در آن در شورد و بار هستى بر گردن خود نهد و باورش افتد كه او است و كار در عهدهء او ، نى نى او كجا و اين كار از كجا ؟ كدامين اختيار اى مرد عاقل * كسى را كو بود بالذات باطل و بعد متخلّقان به اخلاق اللّه خداى را بىغرض پرستند ، چنانچه خداى عزّ و جلّ بر ايشان و بر عباد بىغرض صبّ سجال احسان و الطاف فرمايد ، خداى را از آن جهت پرستند كه او سزاوار است به آنكه او را پرستند و چنين پرستش در مقابل چنان احسان نيك افتد . پاك مىبازد نباشد مزد جو * آن‌چنان‌كه پاك مىگيرد زهو مىدهد حق هستيش بىعلتى * مىسپارد باز بىعلّت فتى اما پرستشى كه براى غرض و عوض باشد ، آلوده باشد و احسان خداى پاك آلوده مكافات ( نا ) پاك را نشايد و آنچه تطميع خود كنند در ثواب ، حديثى است كه در