عبد الله قطب بن محيى
286
مكاتيب عبد الله قطب بن محيى
ثواب و عقاب باطل شود و ظاهر گردد كه اگر ايشان را ( اختيار ) با خود افتادى ، همان اختيار مىكردند كه حق عزّ و جلّ براى ايشان اختيار كرده و سرّ « و من وجد غير ذلك فلا يلو منّ الّا نفسه » آشكار شود . وليّم نظر بلند دارد و به همت بر طبقات سماوات برآيد و اخلاد به ارض نكند و تمسك به امور حقيقى جويد و امور رسمى از خود بيفكند و يك كلمه از سخن نبىاللّه صلى اللّه عليه و آله به عمل آوردن اولى داند از جستن رضاى همهء بنىآدم كه در مشارق و مغارب ارض ساكناند ، كه به يك وصيّت او عمل كردن چندان فايده بدهد كه تمام اهل مشرق و مغرب اگر اتفاق كنند چنان فايدهاى نتوانند رسانيد و به يك كلمهء او كه فروگذارند و به آن عمل نكنند چندان زيان رسد كه اگر اهالى مشرق و مغرب اتفاق كنند تدارك آن نتوانند كرد ، چشم از خلايق يكباره فروگيرد كه خدا و رسول او بساند . و اللّه ولىّ من تولّاه و السلام على وليّى . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 114 - [ حسنات واقعى ] من الفقير الى عفو اللّه قطب بن محيى الى وليّى و حبيبى الامير ركن الدّين حسن جعله اللّه من العارفين . اگر آدمى زياده سر باشد و جز آنچه به خود ذوق آن كند و به آن رسد قبول نكند و به مقتضى آن به كار نيايد ، كار بر خود دراز مىكند ، بلكه يكباره در بر روى خود فراز مىكند ! براى آنكه اول مقام انسانيت به آخر مقام حيوانيّت متصل است و حيوانيّت و آنچه مجاور آن باشد كجا گنجايش حقايق الهى داشته باشد . پس خوشا حال بندهاى كه دل سليم داشته باشد ، نه نفس سركش و آنچه با وى گويند به استسلام و تسليم تلقى آن نمايد و به مقتضى آن عمل كند تا آنگاه كه حقيقت آن بر دل او فرود آيد و آنچه