محتواى برخى از مكاتبات او نشان از چرخش وى در تمايلات مذهبى و نزديكى انديشهء او به تفكرات شيعى دارد . آيا او نيز همچون برخى انديشمندان بزرگ ، در پايان عمر خود ، گرايش به انديشه‌هاى شيعى پيدا نموده است ؟ چرا كه در تفكر مذهبى قطب و پيروانش ، احترام و عشق و ارادت به ائمهء اطهار و چهارده معصوم ديده مىشود و محتواى بيشتر مكتوبات او نيز كه مستفاد از روايات اهل بيت است ، نشان از نزديكى تفكرات مذهبى و سياسى او به انديشه‌هاى شيعى دارد . شايد او نيز مانند عالم بزرگ معاصرش ملّا جلال دوانى در اوايل عمر ، سنى مذهب بوده ، ولى بعدها به مذهب شيعهء اماميه پيوسته است . « 1 » تحليل دقيق و منطقى اين برداشت ، به مطالعه و تحقيق بيشتر و عميق‌ترى نيازمند است . با توجه به اينكه امكان دارد او در موضع تقيه بوده است . به هر حال اين عارف بزرگ پس از عمرى تعليم و تدريس ، سال‌هاى پايانى عمر خود را در شهركى كه با درايت و مديريت خود ساخته بود ، به سر برد و به تربيت شاگردان بسيارى پرداخت كه به او اعتقاد و ايمان كامل داشتند و با حمايت جدى و پيگيرانهء او ، اين شهر از رونق و اعتبار خاصى در فارس برخوردار شد ، و در حيات بنيان‌گذارش به « قطب‌آباد » شهرت يافت . هدف اصلى او به وجود آوردن مدينهء فاضله‌اى بود كه در آن ، شهروندانش شرائط لازم براى رسيدن به كمال را تجربه كنند . او توانست با همكارى و همدلى يارانش ، موفق به اجراى اهداف خود شده و حد اقل در حيات خود شاهد به ثمر نشستن آرزوهايش باشد ، هرچند به گونهء محدود . « 2 » در اينجا تذكر اين نكته نيز مناسب است كه صاحب مكاتيب ، گذشته از مقام

--> ( 1 ) . فلاسفهء شيعه ، شيخ عبد الله نعمه ، ترجمه سيد جعفر غضبان ، ( انتشارات انقلاب اسلامى ، 1367 ) ص 246 . ( 2 ) . براى آگاهى بيشتر از شرح حال او رجوع شود به : مجله فارس شناخت ، سال چهارم ، شماره 6 ، صص 54 - 70 ؛ و نيز بزرگان جهرم ، محمد كريم اشراق .