صلى الله عليه و آله فرموده : زانوى شتر ببند و توكل كن . همچنين ما ايمان خود را به قيد نظر صحيح و عمل صالح و صحبت سالكان و ساير آنچه محتاج اليه اين شأن است مضبوط مىسازيم ، آن‌گاه توكل بر خداى عزّ و جلّ مىكنيم كه در دم آخر مدد فرمايد و از تسلّط شيطان ما را نگاه دارد ، كسب از ما توفيق از خدا « منّا الحركة و من اللّه البركة » . و مرادم از اين كسب خوددانى كه كرباس بافتن نيست ، پود عمل در تار علم آوردن است و جامه‌اى كه از حرّ و برد جهنم نگاه دارد براى خود دوختن و هرچه جز اين است بىكارى است . و اللّه ولىّ العصمة و التّوفيق . * * * بسم اللّه الرّحمن الرّحيم مكتوب 33 - [ مؤمن را بايد كه ناموس آن جهان باشد ] ( من عبد اللّه قطب ) در زبور مسطور است كه : انا الموجود فاطلبنى تجدنى * و ان تطلب سوائى لم تجدنى يعنى : ما را خواهى جمله حديث ما كن * خو وا ما كن ز ديگران خو وا كن چندان خداى را عزّ و جلّ ياد بايد كرد كه خود را در آن ياد فراموش كنند ، آن‌گاه هستىاى تازه از آن ياد ذاكر را بازديد شود ، خداى را عزّ و جلّ بر چنان هستىاى كه از ياد او بازديد آيد ، غيرت نيايد و باقى گذارد و الّا هر هستى كه جز آن است غيرت وحدانيّت به تيغ قهر آن را دو نيم گرداند ، قال اللّه عزّ و جلّ : أَ لَمْ نُهْلِكِ الْأَوَّلِينَ ثُمَّ نُتْبِعُهُمُ الْآخِرِينَ كَذلِكَ نَفْعَلُ بِالْمُجْرِمِينَ « 1 » در پناه ذكر گريز و ميان خود و فنا سپرى از ذكر

--> ( 1 ) . سوره مرسلات ، آيه‌هاى 16 و 17 و 18 « مگر پيشينيان را هلاك نكرديم سپس از پى آنان پسينيان را مىبريم ، با مجرمان چنين مىكنيم » .