لمعهء دهم در بيان آنچه ظاهر در مظهر را لاحق مىشود از جهت خصوصيت مظهر و آنچه مظهر را عارض مىشود از جهت ظهور ظاهر در وى « ظهور » در عرصهء وجود عينى ، « دايم صفت محبوب است » يعنى صفت وجود مطلق ؛ زيرا كه وجود مطلق به خود موجود است و در وجود خود احتياج به هيچ ندارد ؛ و همچنين ظهور بر بصاير و ابصار صفت وى است ، لكن به شرط انصباغ وى به احكام محبّ كه عين ثابته است لا مطلقا ؛ زيرا كه من حيث الاطلاق ، وى نيز باطن است « و خفا و كمون صفت محبّ » يعنى عدم ظهور در عرصهء وجود عينى ، صفت عين ثابته است - فانّها ما شمّت رائحة الوجود - و همچنين عدم ظهور بر بصاير و ابصار ، صفت عين ثابته است و ظهورى كه لاحق وى مىشود به تبعيّت ظهور ظاهر است ، چنان‌كه ظهور مظلم مستنير به تبعيت ظهور نور است نه به واسطه ذات وى ، و ذكر الشيخ صدر الدين القونيوى في النص الآخر من كتاب النصوص : « إنّ الظّهور للوجود ، لكن به شرط التّعدد مع آثار الأعيان فيه ، و أنّ البطون صفة ذاتية للأعيان ، و للوجود أيضا من حيث تعقّل وحدته » « 1 » .

--> ( 1 ) . النصوص ، ص 89 ، مصباح الانس ، ص 199 .