بسم الله الرحمن الرحيم مبانى سپاس تنزيه اساس ، و قواعد ستايش تقديس آرايش ، منتظم به نظام اطلاق توحيد ، و متسق به نسق تقييد تمجيد ، بر حريم جلال و كبرياى حضرت احدى ، و حطيم عزّ و اعتلاى جناب صمدى در حيّز رفع و معرض عرض آورده ، مشام نياز و حاجات در راه نسايم چمن الطاف رحمانى و شمايم شكوفه‌ى اعطاف يزدانى به سر حدّ استشمام رسانيده و مسام راز و مناجات در مقابل روايح قدس الهى ، و فوائح انس نامتناهى ، دهن و از گردانيده ، هزار دستان ناطقه را در سرابستان « انى شاكرا لانعامه » مجال صفير خواسته ، الا به قارع « لا احصى ثناء عليك انت كما اثنيت على نفسك » از شاخسار استقصا به « 1 » يك‌سو مىنشيند و فاختهء سرمه‌كشيده‌ى باصره‌ى بصيرت را در هواى هويت « هو الاول و الآخر و الظاهر و الباطن » پرواز داده ، اما به مانع « ان الله احتجب عن البصائر كما احتجب عن الابصار » چنانچه مىبايد نمىبيند : تعالى الحق عن فهم الرّجال * و عن صفه التفرق و الوصال . . . « 2 » جلّ شىء عن خيال * يجلّ عن الاحاطة و المثال

--> ( 1 ) . دا : نفسك به يك . ( 2 ) . دا : خوانا نيست .