146 تيغ چندانى كه زد سر بيش شد ( شاه نعمت اللّه ولى ) 58 تيغ قصّابان چه آرى از پى قتل حسن 289 جان شيرين گر قبول چون تو جانانى بود ( سلمان ساوجى ) 95 جانم فداى آنكه ز لوح ضمير او ( همام تبريزى ) 100 جانى كه جهانِ جان كمين پايهء اوست 127 جاويد شبى بايد و خوش مهتابى ( مولوى ) 68 جاى گله نيست شكر بايد كردن ( بابا افضل كاشانى - با تغيير ) 70 جايى كه در او هزار جان قربانست 96 جايى كه عشق دست تطاول دراز كرد ( سعدى ) 66 جايى كه من پى برده‌ام بالاتر از بالاست آن 177 جايى كه نشان بىنشانست آنجا ( كمال الدين اسماعيل ) 5 جايى كه نه شامست و نه بامست آنجا ( فخر الدين عراقى ) 212 جز حسرت آنكه زنده گردم ( سعدى ) 50 جز خيالى ز تنم بيش نمانده‌ست كنون ( سعدى ) 183 جز درد يار ما مطلب در ديار ما 30 جز هوا نسپرم آنگه كه هواى تو كنم ( سنايى ) 95 جماعتى كه ندارند حظّ روحانى ( سعدى ) 41 جمال در نظر و شوق همچنان باقى ( سعدى ) 22 جمال روى تو را تا بديد ديدهء من ( سلمان ساوجى ) 31 جمله عالم فرع دان و اصل من 231 جناب عشق بلندست همّتى اى دل ( حافظ ) 75 جهد كرديم تا نيالايد ( سعدى ) 61 چشم ازو رنگ ديد و بينى بوى ( اوحدى مراغه‌اى ) 201 چشم او مست از مى گلگون لبهاى خودست 120 چشم كژبين چو از ميان برخاست ( اوحدى مراغه‌اى ) 192 ، 225 ، 284 چشم مستش چو كشتنى طلبد ( كمال خجندى ) 17 چنانم از غم عشقت چنانم 235 چند ازين گفت و گوى بيهده چند ( اوحدى مراغه‌اى ) 206 چندانكه تو را خوبى و خودرايى و نازست 242 چند گويى كه عشق بدبخت است ( اوحدى مراغه‌اى ) 2 چند و چند اى دل ملامت‌كش ( اوحدى مراغه‌اى ) 129 ، 213 چنين فصلى بدين عاشق‌نوازى ( نظامى : خسرو و شيرين ) 7 چو آمد روى مهرويم كه باشم من كه من باشم ؟ 141 چو بر ولايت دل دست يافت لشكر عشق ( سعدى ) 124 چو در سنبل چرد آهوى تاتار ( نظامى : خسرو و شيرين ) 121 چو در مجاز و حقيقت جمال خود بيند 234 چو دوست سايهء خود بر سر من اندازد 42 چو سر پيچيد ، گيسو مجلس آراست ( نظامى : خسرو و شيرين ) 277 چو سرى بر آستانش ز سر صفا نهادى ( كمال خجندى ) 215 چو سوسنم همگى وجود خويش زبان 194 چو مغز خام بوَد در درونه پوست نكوست ( مولوى ) 274 چو ممكن گرد امكان برفشاند 142 چو مولانا به رقص آيد ز مستى ( مولوى ) 58 چون از بروت كس و ريش خود نينديشم 158 چون ازل با ابد برآميزد ( فخر الدين عراقى ) 230