اصحاب پيامبر ( ص ) در روز قيامت ، مانند شتران بيگانه از حوض كوثر پيامبر رانده و منع مىشوند ( عيون أخبار الرضا ، ج 1 ، ص 93 ) . در همين معنا و دربارهء آنچه برخى اصحاب پيامبر بعد از حضرتش كردند ، بنگريد به : الصحيح ، البخاري ، ج 4 ، ص 221 ، « كتاب الفتن » ، و نيز « كتاب الرقاق ، باب في الحوض » ، و « كتاب التفسير ، سورة الأنبياء » . أعبد ربّك كأنّك تراه ( ص 138 ) : بنگريد به : « الإحسان أن تعبد اللّه . . . » . أنا مدينة العلم و عليّ بابها ( ص 270 ) : « أنا مدينة العلم و عليّ بابها و من أراد العلم فليأت المدينة من الباب كما أمر اللّه و أتوا البيوت من أبوابها » ( امالى ، ابن الشيخ ، ص 9 ، به نقل از بحار الأنوار ، ج 40 ، ص 70 ) . اين حديث با همهء شهرت و رواجش ، در منابع اصلى حديث چون كتب اربعه و صحاح ستّه نيامده است . بيشترين جايى كه نشان از آن دارد ، بحار الأنوار مجلسى است ؛ مجلسى باب 94 كتاب خود را باب « مدينة العلم و الحكمة » ناميده و صورتهاى مختلف حديث نبوى « أنا مدينة العلم و عليّ بابها » را با اسناد و مصادر آن آورده است . وى در اين باب به امالى شيخ صدوق ، امالى شيخ طوسى ، امالى ابن شيخ ، عيون الأخبار و توحيد صدوق ، ارشاد شيخ مفيد ، نهج البلاغة و شرح ابن ميثم بر نهج البلاغة ، كشف الغمة ، العمدة و مناقب آل ابي طالب استناد كرده است ( بحار الأنوار ، ج 40 ، ص 200 - 207 ؛ نيز بنگريد به : ج 10 ، ص 117 - 120 « از اصبغ بن نباتة » ، 145 ، 203 ؛ ج 27 ، ص 112 - 113 « از ابو ذر » ؛ ج 38 ، ص 149 ؛ . . . ) . حديث مزبور علاوه بر اين ، در فيض القدير ( ج 3 ، ص 46 ) و كنوز الحقائق ( ج 1 ، ص 80 ) نيز ديده مىشود و سيوطى آن را به نقل از ابن اثير ، طبرانى و حاكم به اين صورت آورده است : « أنا مدينة العلم و عليّ بابها ، فمن أراد العلم فليأت الباب » ( ضعيف الجامع ، ص 191 ) . حافظ ابو نعيم اصفهانى آن را به صورت « أنا دار الحكمة و عليّ بابها » از صنابحى و على ( ع ) نقل كرده و اشاره نموده كه حديث فوق از طريق اصبغ بن نباتة و حارث از على ( ع ) و نيز به واسطهء مجاهد از ابن عباس نيز روايت شده است ( حلية الأولياء ، ج 1 ، ص 64 ) . أنا و أبو بكر كفرسي رهان ( ص 270 ) : حديثى به اين شكل سند ندارد و از پيامبر صادر نشده است . « كفرسي رهان » ( مانند دو اسبى كه با هم مسابقه گذاشته باشند ) ضرب المثلى است و دربارهء كسانى گفته مىشود كه در امور مثبت و پسنديده همراه و هم‌رديف باشند و بخواهند بر يكديگر پيشى بگيرند ( مجمع الأمثال ، ج 2 ، ص 104 ، 354 ؛ فرائد الأدب ، ص 1004 ) . مقام نبوت و ولايت بسى والاتر از آن است كه ابو بكر يا هر كس ديگر نسبت به پيامبر ( ص ) بتواند مصداق و مدلول اين ضرب المثل واقع شود . إنّ الحقّ لينطق على لسان عمر ( ص 270 ) : در منابع حديث نيامده خداوند از زبان عمر سخن مىگويد كه علاوه بر مسألهء سند ، از نظر مفهوم هم پذيرفتنى نيست . منابع اهل سنت آن را با لفظ « إنّ اللّه