حديث نهم : « عن ابى امامة الباهلى قال : ذكر لرسول اللّه - صلى اللّه عليه و سلم - رجلان احدهما عابد و الآخر عالم فقال رسول اللّه - صلى اللّه عليه و سلم - : فضل العالم على العابد كفضلى على ادناكم ، ثم قال : ان اللّه و ملائكته و اهل السموات و الارض حتى النملة فى حجرها و حتى الحوت ليصلون على معلم الناس الخير » . اين حديث ترمذى روايت مىكند از اين كس و دارمى از مكحول روايت مىكند به عبارتى ديگر و معنيش آن است كه : دو كس را نزد حضرت رسالت - صلى اللّه عليه و سلم - ياد كردند ، يكى عابد كه به عبادت خدا مشغول بود و يكى ديگر عالم كه به علم مشغول بود بعد از آن حضرت رسالت فرمود كه فضيلت و بزرگى عالم بر عابد همچنان است كه بزرگى و فضيلت من بر كمترين شما پس از اين گفت « 1 » - صلى اللّه عليه و سلم - كه به درستى و راستى كه خداى تعالى و ملايكهء او و اهل آسمانها و اهل زمين حتى مور كه در سوراخ است و ماهى همه صلاة مىفرستند بر آن كس كه تعليم نيكى مىكند مردم را و ببايد دانست اينجا كه صلاة از خدا رحمت باشد و از ملايكه استغفار و از بندگان ديگر دعا پس بر مقتضاى اين حديث همه موجودات مدد اهل علم مىكنند و در حديثى ديگر مىفرمايد كه : « ان العلماء ورثة الانبياء و ان الانبياء لم يورثوا دينار اولا درهما و انما ورثوا العلم فمن اخذه اخذ بحظ وافر » . يعنى به درستى كه علما ميراث‌بران انبيااند و ميراث انبيا نه دينار و در هم است ؛ ايشان نگذاشتند ميراثى ديگر غير از علم پس هركس كه به قرابت ايشان آن ميراث استد بسيار حظى يافت . اين زمان پيش زيركان جهان پوشيده نماند كه آن علم [ كه ] مدح او بدين غايت مىفرمايد نه همين علمها است كه مردم در مدرسه‌ها بدان مشغول‌اند و سبب جاه دنيا و مال مىشود ايشان را بلكه علم انبيا بسيار است و علمى كه پيش ايشان عزيز است آن علم است كه خدا را بدان شناسند

--> ( 1 ) - م 2 : صلعم .