و فاتحهء سبع المثانى ختمى را به ديگر آيات انابت غايات ، ملحق گردانيدن . و چون دو ركعت اول در هر نماز صورت قوس وجودى واقع گشته ، چنانچه اصول آن در مفاحص مبين و مبرهن است ، هرآينه احكام وجود كه صورت كلامى يكى از آنهاست دوران ظهورش در آن دو ركعت بيشتر مىباشد چنانچه پيشترك بدان « 1 » اشارتى رفت ، هرآينه الحاق آيات مخصوص بدين دو ركعت شد . و در « 2 » ركعت اولى كه غلبهء آن حكم بيشتر است تطويل آن « 3 » مسنون آمد . و در هر ركنى تكبير فناى عبد را تجديدى دادن و آنچه مقتضاى آن ركن باشد از صور وجودى كلامى او را بدان متحقق كردن . چه اگر اركان « 4 » تنزلى هبوطى است آن را به تسبيح آراسته داشتن ، و اگر اركان علوى صعودى است آن را به حمد و سؤال مغفرت و رحمت و ما يجرى مجراه معمور گردانيدن ، چنانچه بيان خصوصيات هريك در تحقيق اركان گذشت . و چون در اركان سفلى غلبهء مشاعر حسى و تفرقهء ايشان مستولى مىباشد و انامل عشره اشارت بدان است ، هرآينه همه را در « 5 » مطمورهء آرامش و سكون متمكن گردانيدن به غير از سبابهء يمنى ، كه اشارت به دل است ، يعنى « 6 » : جمع كن اين تفرقه‌هاى حواس * راه تو قلب است همان را شناس و در لفظ « 7 » سبابه تلويحى هست اگر لبيب فهم كند « 8 » . جهان شش جهت را گر درى نيست * چو در دل آمدى در مىتوان يافت و در خصوصيت اين عقد عددى يعنى 53 بسى اشارات ارجمند منطوى

--> ( 1 ) - ن : اشارت . ( 2 ) - ب : و دو ركعت . ( 3 ) - ب : آن آمد . ( 4 ) - ب : اركانى . ن : اركان تنزيلى . ( 5 ) - ب : را مظهوره . ( 6 ) - ب : بيت . ( 7 ) - عبارت زير در حاشيه نسخه اصل و نسخه‌هاى ن و دم آمده : اشار قدس سره بذلك اللفظ الى اعتبار الحرف المدغم المسموع من اللفظ الموضوع من الكتابة فى السبابة فتكون 72 دل ه ف . ( ال ام . 72 . ) ( 8 ) - ب : فرد .