از مشايخ ايشان كه درين سلسله مذكورند « اويسى » بوده‌اند . و معنى اويسى آن است كه حضرت شيخ طريقت شيخ عطار - قدس اللّه روحه - گفته‌اند كه قومى از اولياء اللّه باشند كه ايشان را مشايخ طريقت و كبراى حقيقت « اويسيان » نامند و ايشان را در ظاهر حاجت به پيرى نبود ، زيرا كه ايشان را حضرت نبوت - عليه السّلام - در حجر عنايت خود پرورش مىدهد بىواسطهء غيرى ، چنان كه اويس را داد رضى اللّه عنه . و اين عظيم مقامى بود و بس عالى ، تا كرا اينجا رسانند و اين دولت روى به كه نمايد ذلِكَ فَضْلُ اللَّهِ يُؤْتِيهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ « * » . و بسيارى از مشايخ طريقت را در اول سلوك توجه به اين مقام بوده است ؛ چنان كه شيخ بزرگوار ابو القاسم گرگانى طوسى را - كه سلسلهء مشايخ حضرت ابو الجناب نجم الكبرا - به ايشان مىپيوندد ، و از طبقهء شيخ ابو سعيد ابو الخير و شيخ ابو الحسن خرقانىاند - قدس اللّه ارواحهم - در ابتدا ذكر اين بود كه على الدوام گفتى : اويس اويس . و در طريق سلوك ، ارواح مقدسه وسايطاند در وصول فيض ربانى و تجليات رحمانى ، اما در طريق جذبه كه طريق وجه خاص است هيچ واسطه در ميان نبود . و مقصود از ذكر « لا إله الا اللّه » توجه بوجه خاص است كه ضرورى همه موجودات است ، و التجا و اعتصام به صفت قيومى است چنان كه شيخ فريد الدين عطار مىفرمايد :

--> ( * ) سورة الجمعة ( 62 ) / 4 .