از ميان معاصران سيد امين الدين ، علاوه بر حافظ ، خواجوى كرمانى عاشقانه به او ارادت مىورزيد و در اشعار خود از او با لقب‌هاى « امين ملت و دين » ، « شيخ اعظم » ، « قطب يگانه » ، « امام الواصلين » ، « سرخيل اوتاد » ياد كرده و « تعظيمش را بر اهل دين فرض مىداند . » 4 خواجو مرد شريعت و طريقت است ؛ سر بر آستان پيامبر گرامى دارد و به بهانه‌هاى گوناگون در نعت آن چكيده و نقاوهء عالم آفرينش شعر مىسرايد . دوستى و محبت مولاى متقيان امام على ، عليه السلام ، در جان او موج مىزند و او را به ستايش آن امام همام وامىدارد ؛ و نيز عاشق خاصّ خاندان پاك عصمت و طهارت است ، تا آنجا كه در انتظار مهدى موعود و قائم آل محمد حجت بن الحسن عسكرى ، عج اللّه ، به سر مىبرد . 5 او در تركيب‌بند گران‌سنگى كه به شيوهء جمال الدين عبد الرزّاق سروده ، سنگ تمام نهاده و در هفده بند خاندان رسالت را ، از دخت گرامى پيامبر تا امام دوازدهم شيعيان ، هر يك را در بندهاى جداگانه مىستايد . 6 خواجو با چنين كشش معنوى به خاندان رسالت ، به شيخ طريقهء مرشدى ، شيخ ابو اسحاق و نيز سيد امين الدين از سر صدق ارادت مىورزد ، و به قول احمد سهيلى خوانسارى ، مصحح ديوان او ، بىياد آنها هرگز نمىزيست ؛ و بيشتر اشعارش يا شرح دورى از آستان اين مراد است ، يا سخن جذبه و شوق آن بزرگ پاك‌نهاد ؛ و چنين جذبه و شورى نمىتواند بىمسانخت و مشابهت روحى و اعتقادى به وجود آيد و دوام يابد . 7