- استعمال مصادر صناعى بر خلاف قياس : « نزد خاص و عام قبوليتى تمام داشت . » « آن را از كماليّت وى دانسته‌اند . » - آوردن صيغهء جمع بر خلاف قياس : « در اين جمله وصايات » - افراط در كاربرد وجه مصدرى ( مصدر مرخم ) : « بلكه هزار شربت زهر ببايد چشيد . » - كاربرد فعل مضارع اخبارى به جاى مضارع التزامى : « پس بايد كه . . . در خاطر مىآورند كه . » - كاربرد فعل جمع براى فاعل / نهاد مفرد و برعكس : « شكركنندگان نعمت حق مستحق مزيد نعمت است . » « تا دل جان ايشان به عالم آشنايى راه يافته‌اند . » « تا مردان از دوستى دنيا آزاد نگردد . » « اگر كسى آن را به سمع او رسانند . » - استعمال فعل غير شخصى بر وجه مصدرى به جاى سوم شخص : « هر كس كه ذكر على الدوام نتوان گفت . » - استعمال « مه » به جاى « نه » : « در كتب‌ها نيز نيافتم و مه در اين باب نقلى از ائمهء دين كرده‌اند . » - آوردن فاعل بين اجزاى فعل مركب : « جواب ، شيخ ، قدّس اللّه روحه ، فرمود . » - آوردن باء تأكيد بر سر فعل ماضى : « بپرسيدم كه » - استعمال ماضى التزامى به جاى ماضى نقلى : « هيچ تشويش مكن ، او زنده شده باشد . » - استعمال « ى » تمنّى و ترجّى :