« ابيت عند ربى » نام آن خراباتست * نشان « يطعم و يسقينى » 76 از پيمبر ماست از اركان اسلام مدت يك سال و يك ماه صوم داشته بود ، اهل تقوى سه ماه دارند و سه روز و هفته‌اى كمابيش ، اما افطار كنند و در اربعينات نيز هم از اكابر منقولست كه افطار مىكرده‌اند . اما حضرت خداوندگار ما قدس اللّه سره العزيز كه جوع را به‌غايت رسانيده بود ، از حضرت ايشان استماع رفت كه فرمودند : چهل سال تمام در معدهء من شب طعام نخفت ، كما قال العارف 77 عن لسان حضرته قدس اللّه سره العزيز : نظم حق عليمست و رسول اللّه گواه * قوت و قوت من آيد از إله درگذشت اكنون چهل سال تمام * كه نگشتم مفتقر من بر طعام چون « ابيت عند ربى » حاصلست * نك « طعام اللّه » بجانم واصلست چنان كه از كاملى منقولست كه فرمود : « يا نفس اجتهدى و قومى فانها آخر ليلة من عمرك فصامت و صلت راحت من عمرها اربعين سنة على هذا » . در اوايل سلوك سه روز و هفته و چله روزه داشتى ، افطار فرمودندى ، اما آخر در رمضان دو بار افطار فرمودندى و چند نوبت مشاهده رفت كه در مجموع رمضان روز عيد افطار فرمودندى و در اول لقيه كه در حضرت سلطان المحبوبين مولانا شمس الدين تبريزى عظم اللّه ذكره رسيدند شش ماه تمام نشسته بودند ، چندان‌كه هر دو را باكل و شرب و حاجت بشرى احتياج نيفتاد و چون افطار فرمودندى به يك نوع غذا اختصار كردندى ، چنان كه بيان مىفرمايد :