مؤلف اين رساله تصريح مىكند كه پس از مرگ مولانا جلال الدين برخى از مريدان به خلافت حسام الدين و برخى به خلافت سلطان ولد معتقد بودند و سرانجام براى رفع اختلاف سلطان ولد خود حسام الدين را به جانشينى پدر اختيار كرد و وى مدت دوازده سال يعنى از 672 تا 684 ( يا 683 ) خليفه بود و اين همان نكته‌ايست كه با تحقيق آقاى همايى درست مىآيد ، اما سلطان ولد خود در ولدنامه اشارتى بدين نكته نمىكند و بلكه وانمود مىكند كه پس از مرگ پدر مريدان او را به جانشينى برگزيده‌اند . ازين مطالب چنين برمىآيد كه ظاهرا پس از مرگ مولانا جلال الدين تا رحلت كريم الدين بكنمر يعنى از 672 تا 690 در ميان مريدان اختلاف بوده و شايد گروهى حسام الدين و پس ازو كريم الدين را به خلافت پذيرفته‌اند و گروهى از همان آغاز سلطان ولد را اختيار كرده‌اند و به همين جهتست كه در ولدنامه اشاره‌اى به خلافت حسام الدين و كريم الدين و درين رساله اشارتى به خلافت كريم الدين نرفته است و تنها در موقع مرگ كريم الدين سلطان ولد هفت سال خلافت او را ذكر كرده است و نيز به همين جهاتست كه افلاكى در مناقب العارفين نه تنها در جزو مشايخ اين سلسله ذكرى ازو نكرده بلكه تنها يك جا نامى ازو برده است . كلمهء « بكتمر » يا « بكتمور » نام پدر اين كريم الدين پيداست كه از « بك » يا « بيك » تركى بمعنى رئيس و سركرده و « تمر » يا « تمور » و يا « تيمور » بمعنى آهن ساخته شده است .