ببغداد رفت و عمش ابو النجيب سهروردى كه او نيز از مشاهير عرفاى زمان بود او را تربيت كرد و در فقه و حديث شاگرد وى و ابو القاسم بن فضلان و ابو المظفر هبة اللّه و معمر بن فاخر و ابى زرعهء مقدسى و ابو الفتح طايى و چند تن ديگر بود و ابو الغنائم ابن علان و ابن نجار و ابو العباس ابرقوهى و چند تن ديگر از محدثان معروف زمان ازو روايت كرده و شاگردش بوده‌اند . وى مردى بسيار پارسا و پرهيزگار و در زمان خود محتشم و معزز بود و جمعى كثير به او ارادت مىورزيده‌اند و بيشتر در بغداد مىزيسته و در آنجا خانقاه معروفى داشته و مؤسس سلسلهء خاصى در تصوف شده است كه به سلسلهء سهرورديه معروف بوده و مخصوصا در قرن هفتم و هشتم در ايران پيروان بسيار داشته و بيشتر در فارس و كرمان فراوان بوده‌اند . وى در تصوف از شاگردان عارف مشهور شيخ عبد القادر گيلانى نيز بوده و ناصر خليفهء عباسى وى را بسيار محترم مىداشته است و سرانجام شيخ صوفيهء بغداد شد و در پايان زندگى با آنكه بيمار و زمين‌گير شده بود باز از عبادت فارغ نمىبود و در غرهء محرم 632 در بغداد درگذشت و بقعهء او هنوز از زيارتگاههاى معروف آن شهرست . گذشته از رباعيات شيوايى كه به زبان فارسى ازو مانده مؤلفات چند نيز در تصوف ازو باقيست مانند عوارف المعارف و جذب القلوب الى مواصلة المحبوب و كشف النصائح الايمانيه و كشف الفضائح اليونانية . شيخ شهاب الدين سفرهايى هم كرده و از آن جمله در 628 سفرى به حج رفته